Chapter 18 (ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΚΑΘΡΕΦΤΑΚΙ ΜΟΥ)

Του άρεσε πάντα να ξεχωρίζει και να διακρίνεται. Πίστευε ότι τις περισσότερες φορές είχε δίκιο και δεν άφηνε πολλά περιθώρια στους άλλους να του πουν το αντίθετο. Ήταν πολύ καλός κι προσιτός σε όλους, φτάνει να έκαναν αυτά που ήθελε και να συμφωνούσαν με ότι έλεγε.

Δε ζήταγε πολλά.. απλά να έχει αυτός το πάνω χέρι σε όλα.

Η ουρά στον κισσέ εισιτηρίων ήταν μεγάλη. Αμέσως κατάλαβε ότι δεν έφταιγε ο κόσμος που ήταν πολύς αλλά τα άτομα που δούλευαν στη συγκεκριμένη αεροπορική. Μάλλον ήταν όλα καινούρια μιας και η διαδικασία γινόταν απελπιστικά αργά από πλευράς τους. Έφτασε επιτέλους η σειρά του αλλά δεν έδειξε καθόλου τη δυσαρέσκειά που τον διακατείχε. Έδωσε τη ταυτότητα, χαμογέλασε στη κοπέλα που τον εξυπηρετούσε και ζήτησε μάλιστα και θέση στο παράθυρο. Ήθελε πάντα να κοιτάει από ψηλά τον κόσμο..  τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά.

Κάθισε σε ένα τραπεζάκι και έβγαλε έξω το λάπτοπ του να δουλέψει μέχρι να τον καλέσουν στην έξοδο 24 από την οποία έφευγε το αεροπλάνο του. Το τραπέζι είχε ψίχουλα και άλλες μικρό βρωμιές από τη προηγούμενη παρέα αλλά παραδόξως, τα σκούπισε λίγο με τα χέρια του και κάθισε σαν να μη συνέβαινε τίποτα.  Δευτερόλεπτα αργότερα ακόμα και ο ίδιος παραξενεύτηκε με την αντίδραση του. Μήπως τελικά δεν ήταν τόσο παράξενος; Μήπως είχε τις δύσκολες ώρες του και αυτός σαν άνθρωπος; Μήπως τελικά ήταν λιγότερο περίεργος από όσο πίστευε ο ίδιος για τον εαυτό του;

Το λάπτοπ δεν είχε μπαταρία και η πρίζα να το συνδέσει με καλώδιο ήταν ήδη πιασμένη από μια κοπελίτσα με όμορφα ξανθά μαλλιά που καθόταν ακριβώς απέναντι του. Το μάτι του έπεσε κατευθείαν στη πρίζα αλλά δεν είχε καταλάβει ότι η κοπέλα τον κοίταζε επίμονα. Ήταν όμορφος, εμφανίσιμος και ενέπνεε μια αρχοντιά. Την κοίταξε δειλά, ως παντρεμένος και ερωτευμένος με τη γυναίκα του, και αμέσως γύρισε το βλέμμα του άλλου. Δουλειά δε μπορούσε να κάνει οπότε τί καλύτερο από το να καθίσει και να σχολιάζει από μέσα του τους περαστικούς επιβάτες.

Καθώς σκάναρε τον κόσμο, το βλέμμα του καρφώθηκε σε κάποιον δίπλα του αλλά αρκετά μακριά. Ήταν μια τζαμαρία και αυτός ακριβώς από πίσω της.

Συμπαθητικός αυτός ο τύπος σκέφτηκε. Διαφέρει από πολύ κόσμο εδώ μέσα. Τον κοίταζε από πάνω μέχρι κάτω.  Τα ρούχα του δεν ήταν ακριβά αλλά φαινόντουσαν τέτοια. Αν ήξερες από μόδα και τιμές θα το καταλάβαινες αμέσως αλλιώς θα την πάταγες και θα νόμιζες ότι ήταν και ευκατάστατος. Τα μαλλιά του ήταν ελαφρώς ατημέλητα αλλά στυλιζαρισμένα. Μάλλον θα έτρεχε το πρωί να προλάβει τη πτήση του και δε θα πρόλαβε να φτιαχτεί όπως πρέπει.

Μπορεί σήμερα να μην ήταν τέλεια αλλά ας έχει και ένα ελάττωμα..

Ο άντρας στη τζαμαρία άρχισε να παίζει με τα χέρια του. Στο δεξί χέρι φόραγε βέρα και την μπαινόβγαζε νευρικά. Πολλοί το κάνουν αυτό είτε γιατί δεν αισθάνονται άνετα να φοράνε κοσμήματα στα δάχτυλα είτε γιατί τους βαραίνει το χέρι και κατά συνέπεια τη συνείδηση. Λες να πηγαίνει στη γκόμενα και να σκέφτεται που να τη κρύψει; Μπορεί η γκόμενά να ταξιδεύει μαζί του οπότε θα πρέπει σίγουρα να τη κρύψει. Μπορεί και απλά να παίζει μαζί της γιατί είναι νευρικός. Να δεις που έχει οικονομικά προβλήματα. Εξάλλου όλος ο κόσμος έχει πλέον. Κανείς δεν είναι ευτυχισμένος με τη δουλειά του. Όλοι δουλεύουν σαν τα σκυλιά για να κάνουν τους άλλους  πλούσιους. Μα είναι πασιφανές, σκέφτηκε στο τέλος. Έπαιξε τα λεφτά του στα χαρτιά και τα έχασε όλα.

Ένα μειδίαμα σχηματίστηκε στα χείλια του σκεπτόμενος όλα αυτά

Το γεγονός ότι απλά βαριέται και δε ξέρει τι να κάνει, ας πούμε, δε μπορούσε να περάσει από το μυαλό του. Όχι, είναι ευκολότερο να βγάζεις μια ιστορία από το πουθενά, πόσο μάλλον να έχει και πικάντικες λεπτομέρειες. Εξάλλου όλοι αυτό περιμένουν, μια αδύναμη στιγμή σου για να σε έχουν στο χέρι.

Η ανακοίνωση ότι η πύλη σε λίγο θα ανοίξει έγινε από μια αισθησιακή φωνή μιας κοπέλας που αν την άκουγες μόνο, η φαντασία σου θα οργίαζε. Δυστυχώς δεν είχε την εμφάνιση που θα ήθελε οπότε το βλέμμα του έπεσε πάλι στον άντρα λίγο πιο πέρα από αυτόν. Η τζαμαρία τον παραμόρφωνε λίγο και δε μπορούσε να διακρίνει τα ακριβή χαρακτηριστικά του. Η πύλη άνοιξε και ο κόσμος άρχισε να μαζεύεται μπροστά επιδεικνύοντας τη ταυτότητα και τα εισιτήρια τους. Αυτός γιατί δε σηκώνεται ακόμα; Κάθεται εκεί και κοιτάει προς το μέρος του χωρίς να κουνιέται καθόλου, σαν ένα άγαλμα. Ακόμα και η όψη του έγινε ψυχρή.

Ένας πάγος που έλιωνε σιγά σιγά αφήνοντας σταγόνες να πέφτουν στο πάτωμα.

Δάκρυα που δε μπορούσαν πια να κρυφτούν. Δάκρυα που μαρτυρούσαν τον εσωτερικό ορυμαγδό αυτού του ανθρώπου και που μέχρι τότε τον έκρυβε τόσο καλά. Ταξίδευε μόνος γιατί κάποιος έπρεπε να κάνει την αρχή. Κάποιος έπρεπε να βρει τρόπο να μεγαλώσει σωστά και με αξιοπρέπεια την οικογένεια του και η έξοδος διαφυγής από τη χώρα του σε κάποια άλλη, που φάνταζε ως η γη της επαγγελίας, ήταν η μόνη πια λύση. Άφηνε πίσω φίλους, οικογένεια, γυναίκα και παιδιά για να βρει τη τύχη του κάπου αλλού, μακριά από τη μιζέρια που βίωνε τόσο καιρό. Θα τα κατάφερνε? Θα μπορούσε να πάρει και την οικογένειά του μετά από καιρό μαζί του; Θα ήταν ευτυχισμένος;  Θα είχε κάνει τη σωστή επιλογή;

Όλα αυτά πέρναγαν από το μυαλό του σαν ταινία χωρίς όμως τέλος.

Αυτός θα έγραφε τον επίλογο ενώ ακόμα δεν ήξερε το περιεχόμενο. Θα το τόλμαγε όμως. Έπρεπε να το κάνει άλλωστε.

Δεν είχε πια επιλογή..

Ο άντρας σηκώθηκε με μια κίνηση και μαζί και ο παρατηρητής του. Περπάτησαν και οι δύο προς την έξοδο σαν να πηγαίνει ο ένας πάνω στον άλλο και συνάντησαν τα βλέμματα τους στην ίδια αυτή τζαμαρία. Είναι σοκαριστικό να μπορείς να δεις τον εαυτό σου σαν τρίτο μάτι, σε ένα μεγάλο κομμάτι γυαλιού που καθρεφτίζει.. εσένα.

Είμαστε οι καλύτεροι κριτές, οι πιο εμπνευσμένοι παρακινητές, οι πιο σπουδαγμένοι ψυχολόγοι..στα προβλήματα των άλλων. Στα δικά μας κυριαρχεί ένα κενό. Ένα σιωπηλό και αχανές κενό που αν κάνεις το λάθος και αφεθείς σε αυτό, η επιστροφή σου δε θα είναι καθόλου εύκολη. Τα προβλήματα των άλλων παρηγορούν την φαινομενικά τέλεια ζωή σου και σου δίνουν τη δύναμη, το θάρρος αλλά και το θράσος να πιστέψεις ότι είσαι πιο ευτυχισμένος από αυτούς. Το φως που κρύβει η μάσκα όταν κοιμάσαι δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Απλά βρίσκεις τρόπους να το αποφύγεις.. όπως γίνεται και με την αλήθεια.  Σε διαλύει να τη βλέπεις κατάμουτρα και να πρέπει να την αντιμετωπίσεις.

Δεν την αντέχουν όλοι.

Αυτός όμως δεν ήταν όλοι. Είχε πάρει την απόφαση του και βλέποντας τον ίδιο του τον εαυτό σαν αντανάκλαση, απλά πείστηκε ότι κάνει το σωστό.

Η κοπέλα που χρησιμοποιούσε τη πρίζα για να φορτίσει το κινητό της είχε έρθει τώρα  πολύ κοντά του. Τίποτα ερωτικό πια δεν είχε το βλέμμα της πάρα μόνο αγνό ενδιαφέρον, όταν τον ρώτησε αν είναι καλά. Με πρησμένα από το κλάμα μάτια, με μαλλιά ανακατεμένα όμως ελαφρώς φτιαγμένα, με διάθεση να κατακτήσει τον κόσμο από την αρχή και με μια βέρα να του βαραίνει ελαφρά το χέρι θυμίζοντας του ότι η οικογένεια του είναι εκεί και τον αγαπάει στηρίζοντας τον σε αυτό του το εγχείρημα, την κοίταξε, της χαμογέλασε και έγνεψε θετικά.

Έσφιξε γερά τις γροθιές του, πήρε μια μεγάλη ανάσα και ανέβηκε στο πούλμαν. Επιβιβάστηκε στο αεροπλάνο, κάθισε στη θέση του και καθώς κοίταζε έξω, ένιωσε τη δόνηση του κινητού του. Το μήνυμα ήταν επικολλημένο σε φωτογραφία με μία μόνο λέξη.

Σ΄αγαπάμε!!!

Δεν χρειαζόταν τίποτε άλλο! Μόνο αυτό… για να συνεχίσει!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: