Chapter 9 (ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΑΥΤΗΣ…ΜΝΗΜΗ)

Οι κουρτίνες του δωματίου άνοιξαν απότομα και το άπλετο φώς της ημέρας εισέβαλε με δύναμη στο δωμάτιο. Όσο κι αν ήταν σκεπασμένος μέχρι το μέτωπο απο το πάπλωμα, η εναλλαγή αυτή του φωτός δε του άφηνε καμία επιλογή παρα να ξυπνήσει. Θα προτιμούσε να είχε σηκωθεί με ένα γλυκό φιλί καλημέρας της γυναίκας του αλλά δεν τον πείραξε γιατί το εισέπραξε το προηγούμενο βράδυ, πριν ξαπλώσουν, όταν του είπε οτι τον αγαπάει και εύχεται να ζήσουν για άλλα τόσα χρόνια μαζί και αγαπημένοι. Είχαν επέτειο τριάντα χρόνια γάμου σήμερα. Μπορεί η γυναίκα του να τον ξύπνησε λίγο απότομα, όμως ήξερε οτι δε το έκανε απο κακία. Είχαν προγραμματίσει αυτή η μέρα να είναι όλη δική τους.

Εξάλλου η καλή μέρα…απο το πρωί φαίνεται!!

Το πρωινό γεύμα σήμερα δε θα ήταν ίδιο με τα άλλα. Στα χθεσινά ψώνια που έκανε αυτός, πρόσθεσε και υλικά που δε ψωνίζουν συνήθως, πιο ανθυγιεινά, αλλά δεν τον ένοιαζε. Μπορεί ο γιατρός να του είχε απαγορεύσει πολλές απολαύσεις της ζωής, λόγω καρδιάς, όμως η συγκεκριμένη μέρα δεν ήταν σαν τις άλλες, ήταν μέρα γιορτής. Κάθησε στη πολυθρόνα δίπλα απο το παράθυρο. Ήταν η αγαπημένη του, μιας και η θέα απο εκεί ήταν η μοναδική του σπιτιού που δεν έβλεπε μπαλκόνια με κρεμασμένα εσώρουχα των γειτόνων του, σε απόσταση αναπνοής. Αντιθέτως, απο μια μικρή χαραμάδα της δίπλα πολυκατοικίας, έβλεπε ένα μέρος απο το μοναδικό παρκάκι της γειτονιάς του και τον κόσμο που χαιρόταν τον ήλιο εκεί.

Η εφημερίδα ήταν σημερινή (άλλος ένας λόγος να λατρεύει τη γυναίκα του). Τη θέση την είχε ζεστάνει ο ήλιος που έπεφτε τόση ώρα πάνω της, οπότε με το κάθησε αισθάνθηκε αμέσως μια υπέροχη αγαλίαση. Ο ελληνικός καφές που ήταν φτιαγμένος σε κούπα (γιατί τον ευχαριστιόταν όλη μέρα), δίπλα απο την εφημερίδα , τον ταξίδευε σε μέρη τροπικά κάθε φορά. Αυτή η μυρωδιά του καφέ του έφτιαχνε τη μέρα. Φόρεσε τα πρεσβυωπικά γυαλιά του, έφερε τη κούπα κοντά στο στόμα του, πήρε μια μεγάλη ανάσα απο τη μύτη και απόλαυσε τη πρώτη του γουλιά. Σήμερα επιτρεπόντουσαν τα πάντα, μέχρι και το μπέικον που του ετοίμαζε στη κουζίνα η γυναίκα του. Τον φρόντιζε όσο κανένας άλλος αλλά και αυτός δε πήγαινε πίσω. Είχε ήδη κανονίσει να της κάνει έκπληξη εκείνο το πρωί.

Μια άλλη έκλπληξη όμως είχε ήδη αρχίσει να ετοιμάζεται..μία που δε θα τη περίμενε κανένας απο τους δύο.

Είχαν περάσει μόλις δέκα λεπτά απο τη πρώτη γουλιά καφέ και η εφημερίδα ήταν ανοιγμένη στη τέταρτη σελίδα. Το θέμα της αφορούσε τη ζωή μετά θάνατο και κατά πόσο αυτό μπορεί να ισχύει. Καρμική στιγμή θα έλεγε κάποιος. Έπιασε για λίγο το πουκάμισο του, απο τη πλευρά της καρδιάς, σα να ήθελε να βγάλει κάτι απο τη τσέπη του. Μια γουλιά ακόμα και μετά.. τίποτα, σκοτάδι!! Τόσο μάυρο, τόσο απέραντο αλλά και τόσο γαλήνιο συνάμα. Αισθανόταν σα να κολυμπάει μέσα σε αυτό αλλά να αναπνέει κανονικά. Άκουγε ένα βουητό αλλά δε μπορούσε να καταλάβει τί ακριβώς ήταν. Το βουητό αυτό άρχισε να γίνεται ολοένα και πιο έντονο, μέχρι που ξαφνικά είδε ένα μεγάλο φως και αισθάνθηκε κάποιος να τον τραβάει με δύναμη προς αυτό. Τα μάτια του δε μπορούσαν να το συνηθίσουν και με το ζόρι τα κράταγε ανοιχτά. Είχε τρομάξει τόσο που έβαλε τα κλάματα με λιγμούς.. σαν ένα μωρό παιδί.

Και λογικό, γιατί μόλις είχε ξανά βιώσει τη γέννηση του.

Ανοίγει τα μάτια του και όλα είναι πιο ήρεμα τώρα. Το δωμάτιο του είναι γεμάτο με χρώματα και βρίσκει παντού γύρω του παιχνίδια. Το αγαπημένο του αυτοκινητάκι, που άνοιγε τις πόρτες του και το έκανε να πετάει στα σύννεφα όταν το κυνηγούσαν οι κακοί, βρισκόταν κάτω απο το παιδικό του κρεβάτι. Το ξαναέπιασε στα χέρια του, το περιεργάστηκε λίγο και ένιωσε μια ατέρμονη λαχτάρα να μπει μέσα και να το οδηγήσει πάνω στο καναπέ, στη καρέκλα, στο γραφειάκι του δωματίου και μετά..να πετάξει μαζί του μακριά. Πόσο ανέμελα ευτυχισμένος αισθανόταν τότε. Δεν τον ένοιαζε τίποτα, παρά μόνο να κάθεται και να παίζει με τα παιχνίδια του. Ναι, μπορεί να ήταν εκνευριστικό που δε μπορούσε να μιλήσει ακόμα και έβγαζε κραυγές επικοινωνίας, όμως ήξερε μέσα του οτι δε θα κράταγε για πολύ αυτό. Σε λίγο θα γινόταν ένα μεγάλο παιδί και θα μπορούσε να συνενοηθεί με όλους.

Θα γινόταν ένας πανέξυπνος έφηβος.

Ο ήχος απο το ξυπνητήρι είναι μια τραυματική εμπερία για όλους μας. Μπορεί σήμερα να έχουμε κινητά που, ανάλογα τη διάθεση μας, βάζουμε και το αντίστοιχο τραγούδι να μας ξυπνήσει, τότε όμως υπήρχε ένας μονότονος, επαναλαμβανόμενος και υπερβολικά εκνευριστικός ήχος για να το κάνει. Είτε με νεύρα είτε χωρίς.. το κατάφερνε. Σε ξύπναγε για τα καλά. Με αυτόν τον τρόπο άνοιξε και πάλι τα μάτια του. Είναι η πρώτη μέρα στο σχολείο και αισθάνεται οτι η καρδιά του πάει να σπάσει. Θέλει να πάει γιατί είναι κάτι άγνωστο αλλά και φοβάται για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Άγνωστο μέρος, άγνωστοι άνθρωποι, άγνωστες απαιτήσεις απο αυτόν. Κάθε κουδούνισμα του διαλείμματος, τον μετέφερε και σε άλλες σχολικές εποχές. Διαφορετικές τάξεις, άλλοι συμμαθητές και φίλοι, περισσότεροι καθηγητές, δυσκολότερες εξετάσεις. Είναι έφηβος πια και πέρα απο το ατσούμπαλο ντύσιμο και φέρσιμο αλλά και τη μη συνεπή καθαριότητα του, γνωρίζει αυτή που έμελε να του κλέψει τη καρδιά. Είναι το κορίτσι που θα γίνει κοπέλα του, συμφοιτήτρια του στα χρόνια του πανεπιστημίου αλλά και συνοδός στην αποφοίτηση του.

Σκοτάδι πάλι.. κενό.

Μια γλυκιά γεύση στο στόμα το κάνει σιγά σιγά να φωτίζει ξανά και τα μάτια του ανοίγουν και πάλι. Ένα υπέροχο και αληθινό φιλί απο τη γυναίκα που μόλις της έκανε πρόταση γάμου. Η γνωριμία τους κρατάει πολλά χρόνια πίσω και μιας που η μαθητική περίοδος είχε περάσει, ήταν σε θέση να κάνει αυτό το μεγάλο βήμα. Ποτέ δεν πίστευε στο θεσμό του γάμου γιατί έλεγε οτι σκοτώνει τον έρωτα. Υπολόγιζε όμως χωρίς τη πονηράδα της γυναίκας. Αν θέλει κάτι μια γυναίκα, μπορεί να σε κάνει να πιστέψεις αυτο που θέλει αυτή, αφήνοντας σου την εντύπωση οτι εσύ είσαι αυτός που παίρνει τις τελικές αποφάσεις. (Όσο πιο νωρίς το συνειδητοποιήσεις, τόσο πιο ανώδυνα θα περάσεις). Ακόμα του ερχόταν η μυρωδιά των λουλουδιών εκείνη την Άνοιξη που, στο εκκλησάκι, πάνω στο λοφάκι που συνήθιζαν να παίζουν μικρά, έδωσαν όρκους αγάπης και αφοσίωσης. Υπο τους ήχους της χαρμόσυνης καμπάνας, γύρισε, την κοίταξε στα μάτια, έκλεισε τα δικά του, πλησίασε κοντά της και τη φίλησε με όλη του την αγάπη.

Τα άνοιξε και ένιωσε στιγμιαία την ανάσα του να κόβεται. Είχε ξεχάσει πώς είναι να βλέπεις τη γέννηση του ίδιου σου του παιδιού. Μπήκε μέσα στο χειρουργείο όταν γέννησε η γυναίκα του τη κορούλα τους. Είδε όλη τη διαδικασία και μάλιστα την είχε καταγράψει και στη κάμερα. (Πόσο έκλαψε όταν είχε βάλει να τη δει η κόρη του στην εφηβεία, όταν πάνω στα νεύρα της του είπε οτι είναι ο χειρότερος πατέρας του κόσμου). Μπορεί να μεγάλωνε και μη καταλάβαινε τις ανάγκες της νέας γενιάς αλλά αυτό δεν τον έκανε λιγότερο ικανό πατέρα. Με ένα βίντεο σαν αυτό, της έδειξε οτι την αγαπάει τόσο που, απο την αρχή της ζωής της, μέχρι το τέλος της δικής του, θα είναι για πάντα δίπλα της οτιδήποτε και οποτεδήποτε τον χρειαστεί. Ήταν το ένα και μοναδικό θαύμα που είχε δημιουργήσει μαζί με τη λατρεμένη του γυναίκα. Τόσο και άλλο τόσο έκλαψε δε, όταν η κόρη του αποφοίτησε και έγινε μια πολλά υποσχόμενη ψυχολόγος. Είχε καταλάβει το ταλέντο που είχε απο μικρή να ακούει και να δίνει τις πιο σωστές συμβουλές, οπότε και την παρότρυνε να ακολουθήσει αυτόν τον κλάδο και δεν έπεσε έξω. Θυμάται ακόμα τότε που ξάπλωσε για πλάκα στον καναπέ του καινούριου της γραφείου, παριστάνοντας τον πελάτη και απο την κούραση που είχε.. αποκοιμήθηκε.

Κοιμήθηκε σε καναπέ.. ξύπνησε σε μαιευτήριο.

Είχε γίνει πια παππούς. Ο καθρέφτης που είχε το ασανσέρ όταν τον ανέβαζε στον πέμπτο όροφο του κτιρίου, το μαρτυρούσε εμφανώς. Τα μάτια του είχαν πια θαμπώσει, το πρόσωπο του είχε πια ρυτιδιάσει και όταν κοίταξε χαμηλά είδε οτι με το ένα χέρι κράταγε ακόμα τη γυναίκα του (μόνιμο στήριγμα) και απο το άλλο τη μαγκούρα του. Ήθελε πλέον υποστήριξη για να περπατήσει. Είναι άτιμος ο χρόνος. Όσο είσαι νέος θέλεις απεγνωσμένα να περάσει γρηγόρα γιατί βαριέσαι και ζητάς να ζείς όλο και περισσότερα πράγματα ενώ όταν γεράσεις, αντιλαμβάνεσαι οτι ποτέ δεν ήταν αρκετός τελικά για να κάνεις αυτά που ήθελες. Όταν δε είδε τα δύο δίδυμα αγοράκια απο το τζάμι του μαιευτηρίου και συνειδητοποίησε οτι αυτά είναι τα εγγονάκια του, κατάλαβε οτι η νέα γενιά πια παίρνει τα ηνία και η παλιά πρέπει να τους δώσει τον απαιτούμενο χώρο. Να μάθουν απο τα λάθη τους, να ζήσουν τη ζωή τους, να δημιουργήσουν δικές τους αναμνήσεις.

Να μη θέλεις κατά τη διάρκεια της ζωής σου να έχεις αναμνήσεις, γιατί αυτό σημαίνει οτι σταμάτησες να δημιουργείς.. καινούριες. Να θυμάσαι στιγμές, ναι. Όχι όμως να τις αναπολείς. Βρες το χρόνο να τις ζήσεις ξανά. Αυτά ήταν πάντα τα λόγια που έλεγε στη γυναίκα του κάθε φορά που η σχέση τους πέρναγε κρίση.

Πάλι αυτή η αίσθηση στα χείλη του. Είναι το φιλί της. Το φιλί που του έδωσε το προηγούμενο βράδυ όταν του είπε χρόνια πολλά για την επέτειο τους και οτι τον λατρεύει. Η εικόνα άρχισε όμως να ξεθωριάζει και το σκοτάδι ξεκίνησε να τα καλύπτει πάλι όλα. Όταν η καρδιά του ανθρώπου σταματάει πια να χτυπάει, ο εγκέφαλος του συνεχίζει να λειτουργεί για περίπου ένα λεπτό. Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα και όσο ένας ένας νευρώνας νεκρώνει, ο άνθρωπος βιώνει, ίσως την πιο μοναδική στιγμή της ζωής του. Ζεί ξανά όλες τις αναμνήσεις που τον στιγμάτισαν, για τελευταία όμως φορά. Το μέρος του εγκεφάλου που πεθαίνει τελευταίο είναι η μνήμη. Όσο αυτή έφτανε στο τέλος της, του ήρθε η εικόνα της γυναίκας του, να κάθεται μαζί του σε ένα παγκάκι και να κοιτάνε το ηλιοβασίλεμα παρέα. Δε μπορούσε να ακούσει πια ούτε τα κύμματα, ούτε την ίδια που του μίλαγε. Το μόνο που κατάφερε να διαβάσει απο τα χείλη της πριν σβήσουν όλα, ήταν η λέξη Σ’ αγαπώ.

Η γυναίκα βγήκε απο τη κουζίνα γιατί της φάνηκε περίργο που τον φώναζε και δεν έπαιρνε καμία απάντηση. Όταν τον αντίκρισε γυρμένο στο πλάι, με τα γυαλιά ακόμα πάνω στη μύτη του και την εφημερίδα πεσμένη στο πάτωμα, αθώα σκέφτηκε οτι τον πήρε πάλι ο ύπνος. Η σπασμένη όμως κούπα του καφέ την ενεργοποίησε και αμέσως τον σκούντηξε με δύναμη για να δεί πώς θα αντιδράσει. Ήταν μεγάλη σε ηλικία και η δύναμη της φωνής της είχε εξασθενίσει. Πάνω στην απόγνωση του ο άνθρωπος βρίσκει δύναμη μεγαλύτερη απο αυτή που μπορεί να φανταστεί. Ούρλιαζε με όλη της τη ψυχή, προσπαθώντας μάταια, να τον ξυπνήσει απο αυτόν το βαθύ αλλά και μόνιμο ύπνο που είχε πέσει το άλλο της μισό.

Ο άντρας της ζωής της..

Τη νεκρική σιγή μεταξύ της ανακάλυψης του θανάτου του άντρα της μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο, διέκοψε το κουδούνι στη πόρτα του σπιτιού της. Θολωμένη την ανοίγει και βλέπει έναν νεαρό, με το μεγάλο και λαμπερό του χαμόγελο, να της δίνει ένα τεράστιο μπουκέτο απο τριάντα κατακόκκινα τριαντάφυλλα και να της εύχεται.. «Να ζήσετε και να είστε πάντα ευτυχισμένοι. Τα λουλούδια αυτά είναι απο τον άντρα σας». Πόσο ειρωνικά τραγική ακούστηκε αυτή η ευχή εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Σαστισμένη τα πήρε, τον ευχαρίστησε και κρατώντας τα, πήγε και ξάπλωσε πάνω στο στήθος του άντρα της. Εκεί που βολευόταν για να νανουρίζεται ακούγοντας τη καρδιά του κάθε βράδυ.

Τώρα δεν άκουσε τίποτα, παρά μόνο ένα περίεργο ήχο, σα να τσαλακώνεις χαρτί. Σήκωσε το κεφάλι της και κοίταξε οτι η τσέπη που είχε απο την αριστερή πλευρά του πουκαμίσου του, είχε μέσα ένα χαρτάκι. Ήταν η τσέπη που είχε βάλει για τελευταία φορά το χέρι του. Το έβγαλε με προσοχή και το άνοιξε με αργές κινήσεις, σα να μην ήθελε να το διαβάσει, ξέροντας οτι είναι το τελευταίο πράγμα που θα είχε απο αυτόν.

» Σε ευχαριστώ που είσαι δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια. Εύχομαι να είμαστε για πολλά χρόνια ακόμα μαζί και να δημιουργούμε δυνατές και όμορφες αναμήσεις να αναπολούμε όταν πια δεν έχουμε άλλες να δημιουργήσουμε. Σε αγαπώ απο τότε… τώρα και για πάντα»

Έκλεισε τα μάτια της και τα δάκρυα έπεφταν ασταμάτητα στο πάτωμα. Ένα ρήγος τη διαπέρασε και ένιωσε μια ψυχρή ριπή αέρα στο πρόσωπο της. Ένα παγωμένο άγγιγμα στο μάγουλο και μετά..τίποτα.

Ένα τελευταίο αντίο…

2 σκέψεις σχετικά με το “Chapter 9 (ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΑΥΤΗΣ…ΜΝΗΜΗ)

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: