Chapter 8 (ΕΡΩΣ ΑΝΙΚΑΤΕ ΜΑΧΑΝ)

Όταν μου την εδειξαν τη φωτογραφία της στο facebook, έκανα ένα μειδίασμα. Πίσω απο αυτό το κλεφτό χαμόγελο ήρθαν σε σύγκρουση δύο μεγάλα, τεράστια για μενα συναισθήματα. Έρωτας το πρώτο και απέραντη απογοήτευση το δεύτερο. Ο έρωτας προκλήθηκε στιγμιαία γιατί ήταν απο αυτες τις φορές που βλέπεις ένα άτομο και φαντάζεσαι το υπόλοιπο της ζωής σου μαζί του, να κάνετε οικογένεια, παιδιά, να γερνάτε μαζί και όλα τα συναφή. Η απογοήτευση απο την άλλη ήρθε να δώσει γερή μπουνιά στο «μικρό σπίτι στο λιβάδι» που ζούσα, γιατί απλούστατα, μια τέτοια κοπέλα δε θα γύριζε ποτέ να ρίξει ούτε μια κλεφτή ματιά σε κάποιον σαν εμένα. Ο καφές ξαφνικά μου φαινόταν φαρμάκι ενώ στο σερβιτόρο ειχα πει να είναι πολυ γλυκός.

Η συνειδητοποίηση της αλήθειας ειναι σχεδόν πάντα… πικρή.

Το δωμάτιο μου αυτή τη στιγμή έχει ένα μεγάλο κρεβάτι με αρκετά αναπαυτικό στρώμα, ένα τηλέφωνο δίπλα του, που στο ταμπλό του έχει τριψήφια νούμερα για την άμεση εξυπηρέτηση μου, δύο πολυθρόνες αρκετά μεγάλες να χωρέσουν άνετα και τα πιο φαρδιά..οπίσθια, ένα, μόνιμα στρωμένο, χαλί σε κόκκινο χρώμα (σιχαίνομαι γιατί δε ξέρω πόσο καλά καθαρίζεται) που όμως προσδίδει ένα κύρος και ένα συμπαθέστατο μπάνιο. Ξέχασα να δηλώσω οτι είμαι στον τελευταίο όροφο ξενοδοχείου (λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων) και το μπαλκόνι μου έχει θέα όλη τη περιοχή που βρίσκομαι. Τα έχω όλα στο πιάτο. Σε λίγο θα μου φέρουν και το φαγητό μου στη πόρτα.

Κάτι λείπει…

Στο δρόμο που γύρναγα από τη καφετέρια προς το σπίτι, προσπαθούσα να ρίχνω κλεφτές ματιές στις τζαμαρίες των μαγαζιών για να τσεκάρω πώς είμαι, πώς κινούμαι.. αν θα μου άρεσα που θα με έβλεπα, σαν ξένος. Τα ρούχα μου δεν ήταν και τα πιο κλασάτα (γιατί δε χωρούσα κιόλας σε τέτοια) αλλά και το πρόσωπο μου φαινόταν λίγο αλλοιωμένο. Όλοι μου έλεγαν οτι έχω πολύ ωραίο πρόσωπο και οτι μια μέρα που θα ξεκοκκινήσει και θα φύγουν όλα τα σπυράκια, θα το έβλεπα κι εγώ. Γενικότερα, η ψυχολογία μου ήταν στα τάρταρα αλλά εκείνη τη στιγμή δεν έβλεπα εμένα μόνο. Είχα και παρέα δίπλα μου.

Νοερά την ειχα αγκαλιά…

Ο καιρός σε αλλάζει καθώς περνάει απο πάνω σου. Πέρα απο τα εμφανή σημάδια που αφήνει στο σώμα και το πρόσωπο σου (όση Lancome κι αν βάζεις), σου χαρίζει και εμπειρία. Η εμπειρία, λοιπόν, που κάποιος είπε οτι  είναι απλά η λέξη που έχουμε δώσει στα λάθη μας, για να δικαιολογούμαστε στους άλλους, μας μεταμορφώνει σε πλάσματα που ποτέ δε φανταζόμασταν οτι θα μπορούσαμε να είμαστε. Δεν είχα πλέον αυτά τα πεταχτά σπυράκια που προκαλούν αηδία ούτε τα παραπανίσια κιλά που με δυσκόλευαν να αγοράσω ρούχα της αρεσκείας μου και όχι εξαιτίας της διάπλασης μου. Με τον καιρό άλλαξε η εξωτερική μου εμφάνιση και μαζί με αυτήν ο χαρακτήρας μου.

Γίνεσαι ό,τι θέλεις να δείχνεις στους άλλους ή είσαι ότι βλέπουν οι άλλοι σε σένα;

Με έπεισαν να τη πάρω τηλέφωνο και να κανονίσουμε να πάμε έξω να φάμε. (Δύο ολόκληρες βδομάδες το είχα βάλει στο πρόγραμμα γιατί τα χρήματα που μου έδιναν οι γονείς μου δεν έφταναν και για κέρασμα). Ήθελα να τη καταπλήξω!! Μυαλό είχα, λεφτά μαζεμένα είχα, ρούχα του ξαδέλφου μου είχα, αυτοπεποίθηση (ύστερα απο κάμποσα χαστούκια στο καθρέφτη)..είχα, οπότε το τηλεφώνημα είχε θριαμβευτικά αποτελέσματα. Μου μίλησε γλυκά, μου είπε οτι ευχαρίστως θα ήθελε να βγούμε και μου έστειλε και φιλάκια στο τέλος. Το τελευταίο δε, με έκανε να χασκογελάω σα χαζός έστω κι αν η γραμμή απο την άλλη μεριά ήταν νεκρή. Με την άκρη του ματιού μου είδα τους γονείς μου να χαίρονται που επιτέλους κανονίσα να βρώ μια κοπέλα. Έπρεπε κι εγώ να γνωρίσω τον έρωτα. Αυτο που οι γονείς των αγοριών βιάζονται το παιδί τους να γίνει άντρας ενώ οι ίδιοι γονείς περιμένουν, αλλά με το δίκανο, τον άλλο γαμπρό, που έχει τον ίδιο ακριβώς σκοπό, για την κόρη τους (να τη κάνει γυναίκα),είναι κάτι που με ξεπερνάει. Ο έρωτας τα κάνει όλα. Αυτός θα σου δείξει το δρόμο.

Φτάνει να διαλέξεις τον σωστό… και έρωτα..και δρόμο!!

Κανένας δεν ήθελε να κάνει παρέα μαζί μου. Δε ξέρω γιατί αλλά πάντα οι προσκλήσεις για τα πάρτυ δεν έφταναν ποτέ σε αριθμό ώστε να είμαι κι εγώ καλεσμένος. Δε θα ξεχάσω τότε που είχε μαζευτεί όλη η τάξη στο σπίτι ενός παιδιού και τους έβλεπα να χορεύουν και να παίζουν απο το παράθυρο της κουζίνας μου. Ήταν τόσο κοντά που σχεδόν τους άκουγα. Τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά.. μου. Τα πάρτυ τώρα διοργανώνονται με δική μου πρωτοβουλία, οι προσκλήσεις – sms πλέον έχουν εμένα ώς πρωταρχικό παραλήπτη και η παρέα, οι φίλοι, οι γνωστοί.. ακόμα και οι εχθροί, θέλουν να βρίσκονται κοντά μου. Βγάζω μια αυτοπεποίθηση και μια καλή αύρα. Ο κόσμος αρέσκεται να είναι δίπλα μου γιατί τους μεταδίδω θετική ενέργεια. Τάδε είπε μια ψυχολόγος, (φίλη της περήφανης για τα λόγια που άκουγε, μητέρας μου) και οτι θα πρέπει να τα εξελίξω, λέει, αν θέλω να έχω ακόμα περισσότερες επιτυχίες στη ζωή μου. Πόσο εύκολα σου κάνουν διάγνωση μια πραγματικότητα του σήμερα, δίχως να αναλογιστούν τις θυσίες που έκανες για αυτην.. χτες.

Όλοι θα κοιτάξουν το αποτέλεσμα..ελάχιστοι την προσπάθεια..

Όταν μπήκαμε στο μαγαζί αισθανόμουν οτι όλοι με κοίταγαν και με θαύμαζαν. Ήταν μια ταβερνούλα της θείας της (για να μας παρακολουθεί κιόλας) και μάλλον αυτός ήταν και ο λόγος που όταν πήγα να της κρατήσω το χέρι απομακρύνθηκε διακριτικά. Πόσο όμορφη ήταν εκείνη τη βραδιά. Ναι, ήταν η ομορφότερη του κόσμου όλου.. και του δικού μου και του πραγματικού. Είχα αποφασίσει να μη φάω πολύ, πρώτον για να μη δείξω οτι είμαι κανας λυγούρης και δεύτερον γιατί ήθελα να χορτάσει εκείνη. Όσο έτρωγε αυτή και το χαιρόταν, τόσο θα χόρταινα εγώ. Αν ο έρωτας σου κλείνει το στομάχι, στο κάνει κόμπο, σε κάνει να καίγεσαι και να κοκκινίζεις (χωρίς να σε νοιάζει αν φαίνονται ακόμα περισσότερο τα σπυράκια σου), τότε ναι, ήμουν ερωτευμένος μέχρι το κόκκαλο. Μίλαγα ακατάπαυστα και με φοβερή ροή. Ο μέχρι τώρα σεμνός και μοναχικός τύπος, βρισκόταν στο τραπέζι με το κορίτσι των ονείρων του και το καβούκι που ήταν κρυμμένος όλα τα χρόνια της ζωής του, είχε πια σπάσει. Κι εκεί που βρισκόμουν στον απόλυτο οίστρο και τα πόδια μου τα ένιωθα να αιωρούνται απο ευτυχία, τα λόγια της με προσγείωσαν τόσο απότομα που αισθανόμουν τα αφτιά μου να βουίζουν όπως όταν σκάει δυναμιτάκι κοντά τους. Ό,τι κι αν μου έλεγε εγώ δεν άκουγα πια.Επέλεξα να μην ακούω..

Στοίχημα!! Ένα στοίχημα ήμουν για αυτήν και τους «φίλους» μου κατά πόσο θα έριχνε τα μούτρα της να βγεί με κάποιον σαν εμένα. Η αποκορύφωση δε ήταν όταν μπήκαν μέσα στη ταβέρνα, που πλέον αισθανόμουν οτι ήταν ένα βαθύ πηγάδι και εγώ να πέφτω όλο πιο βαθειά μέσα του, και μαζεύτηκαν πάνω απο το κεφάλι μας, γελώντας και κοριδεύοντας το πόσο αφελής ήμουν που πίστεψα οτι θα μπορούσα να κερδίσω μία σαν αυτήν. Ο έρωτας δεν είναι για όλους, άκουσα μια τσιριχτή φωνή να λέει απο μακριά. Όταν έφυγαν και έμεινα πλέον μόνος μου, κοίταζα τη σαλάτα που είχαμε παραγγείλει και δε προλάβαμε ποτέ να φάμε. Ένα απλό μαρούλι, που αν του προσθέσεις ντομάτα, αγγούρι, παξιμαδάκια, λίγο μπέικον, μια ωραία σως και τα τοποθετήσεις με ωραίο τρόπο σε ένα πιάτο, γίνεται μια θεσπέσια σαλάτα.

Εκείνη τη στιγμή, μπορεί να ήμουν ένα απλό «μαρούλι» αλλά έδωσα υπόσχεση να μου προσθέσω αυτά τα «υλικά» που θα με έκαναν μια λαχταριστή σαλάτα που όλοι θα ήθελαν να παραγγείλουν και να έχουν στο τραπέζι τους.

Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μη σταματήσει ποτέ να ερωτέυεται ακόμα και τα πιο μικρά πράγματα. Το καθένα απο αυτά έχει τη δική του αξία.  Υποσχέθηκα δε οτι αν ο έρωτας με κάνει να κλάψω, να τραγουδήσω, να χορέψω, να γελάσω, να λυπηθώ αλλά και να τρελαθώ.. να το κάνω με όλο μου το είναι.

Να με αγαπήσω για αυτό που είμαι και οχι για αυτο που θα ήθελα να γίνω. Ό,τι βίωσα ως έρωτα στα παιδικά μου χρόνια δε με έριξε. Αντιθέτως, με πείσμωσε και με εκανε να ψάξω και την αλλη πλευρά του νομισματος.. την θετική. Να γίνω εγώ καλύτερος και να ερωτευτώ πρώτα απ’ όλα την ιδια τη ζωή.

Και το έκανα..

Ανοίγω την πόρτα του παραθύρου και βγαίνω έξω από αυτό το μοναχικό δωματιο ξενοδοχείου, σε αυτό το μεγάλο μπαλκόνι που ειχε. Η θέα είναι διαφορετική πλέον. Τα φώτα έγιναν πιο λαμπερά, ο κόσμος πιο χαρούμενος, η φασαρία πιο διακριτική. Ακόμα και ο αέρας είναι διαφορετικός…

Μυρίζει έρωτα εκεί έξω…

 

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: