Chapter 7 (ΟΣΑ ΚΑΙ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ)

Οι φάκελοι ήταν ερμητικά κλεισμένοι και δοσμένοι στο ταχυδρομείο την ίδια ακριβώς στιγμή. Ο αποστολέας ήθελε οι παραλήπτες να τα παραλάβουν ταυτόχρονα μιας και όλοι τους βρίσκονταν στην ίδια πόλη και σε σχετικά κοντινές περιοχές μεταξύ τους. Ο αριθμός τους ήταν επτά (7) αλλά απευθυνόντουσαν σε μεγαλύτερο αριθμό ατόμων μιας και κάποιοι απο τους αποδέχτες ήταν ζευγάρια.

Αμέσως μετά την παράδοση των φακέλων στο ταχυδρομίο, επισκέφτηκε έναν χώρο που ήλπιζε να είναι και η τελευταία φορά που πάει. Δε του άρεσε καθόλου, ούτε η διακόσμηση, ούτε οι άνθρωποι που κυκλοφορούσαν μέσα. Ήταν όλα τόσο μονότονα και ψυχρά.. σχεδόν όλα άσπρα. Πέρασε απο εκείνον τον τεράστιο διάδρομο με τις πολλές πόρτες δεξιά και αριστερά, χαιρέτησε κάποιους γνωστούς  (με το ψεύτικο χαμόγελο που χρησιμοποιούσε μια ολόκληρη ζωή) και έφτασε τελικά στον προορισμό του. Εκεί τον περίμενε ένας αρκετά εύσωμος κύριος, με τα κλασσικά χαρτιά στα χέρια και και τον περίεργο συνδιασμό μυρωδιάς σκόρδου με μυρτώ που του προκαλούσε αηδία. Κοντά του, καθόταν με ίσια πλάτη και περήφανο ύφος, μια αξιοπρεπέστατη παρουσία που ήξερε οτι θα τη βλέπει συνέχεια για τον υπόλοιπο καιρό.

Αυτή τη φορά το ύφος του ήταν διαφορετικό. Προσπαθούσε να διώξει την αμηχανία με διάφορους τρόπους αλλά αποτύγχανε παταγωδώς. Η κυρία όμως δίπλα του, γέλαγε πιο φυσικά και έδειχνε τα κατάλευκα δόντια της (η γιαγιά μου έλεγε οτι μόνο τους ανθρώπους που δείχνουν τα δόντια τους όταν γελάνε να εμπιστεύομαι. Τουλάχιστον θα έχω μια ιδέα πώς θα είναι αν εκνευριστούν), γεγονός που την έκανε αυτόματα πιο προσεγγίσιμη. Η χειραψία της ήταν δυνατή αλλά και κάτι παραπάνω απο φιλική. Θα την έλεγε κανείς και ερωτική, αν δεν είχαν τόση μεγάλη διαφορά ηλικίας. Ήθελε, έμμεσα, να κάνει κατανοητό, οτι η φροντίδα του πλέον περνάει στα δικά της αυτά..χέρια.

Το να υπογράφεις οτι οικειοθελώς αναλαμβάνεις την ευθύνη του εαυτού σου και ουδεμία ανάμειξη σε αυτό έχει το νοσοκομείο και οι γιατροί που σε έχουν αναλάβει, είναι μεγάλο θέμα. Καρκίνος ήταν η διάγνωση και μάλιστα καλπάζουσας μορφής. Ένας μήνας ζωής και αυτό όχι και σίγουρο. Δε θέλησε να τον περάσει μέσα σε αυτό το ψυχρό μπουντρούμι. Μαζί με την νεαρή αυτη κοπέλα που θα τον βοηθούσε στο σπίτι με τα απαραίτητα, έπρεπε να δει και να χαιρετήσει πολύ κόσμο. Ανθρώπους που τον αγαπάνε…ακόμα.

Τουλάχιστον έτσι ήθελε να πιστεύει.

Οι φάκελοι όλοι ανοίχτηκαν και διαβάστηκαν, απο άλλους με προσοχή και απο άλλους με αδιαφορία, μιας και δεν ήταν η πρώτη φορά που λάμβαναν τέτοιο γράμμα. Και στις δύο περιπτώσεις όμως ανάγνωσης, μια απορία προέκυψε απο όλους αυτή τη φορά. Κάτω, λοιπόν, απο τη πρόσκληση για το κλασικό τραπέζι για φαγητό, την τελευταία Κυριακή του μήνα (ώστε όλοι να έχουν νέα να πούν), υπήρχε στο κέντρο της σελίδας ένα γράμμα. Ένα κεφαλαίο, έντονα τονισμένο και διαφορετικό σε κάθε αποστολέα γράμμα. Κόκκινο στο χρώμα..

Γ Ω Σ Ν Υ Η Μ

Κόκκινο γιατί δημιουργεί ανάμεικτα συναισθήματα.. τόσο θετικά όσο και αρνητικά. Τα τελευταία δε, τα είχε φάει με το κουτάλι απο όλους τους.. και όχι άδικα.

Καμία επιβεβαίωση για το αν θα έρθουν, το τηλέφωνο δε χτύπησε ούτε μια φορά όμως ήταν σίγουρος οτι και αυτή τη Κυριακή το σπίτι του θα γεμίσει απο κόσμο. Τον δικό του κόσμο..απο συγγενείς και φίλους. Το τραπέζι στήθηκε με μεγάλη προσοχή, το καλό σερβίτσιο είχε την τιμητική του και το catering ήταν εκεί απο το πρωί για να τα έχει όλα στην εντέλεια. Τις προηγούμενες φορές, δεν άνοιγε ποτέ ο ίδιος την πόρτα. Όλο και κάποιος φροντιστής του σπιτιού ασχολιόταν με αυτό. Αυτός καθόταν στην κεντρική καρέκλα του τεράστιου παραλληλόγραμμου τραπεζιού και εκεί ένας ένας παρέλαζε για του δώσει το φιλί του καλωσορίσματος, του Ιούδα όπως το είχαν κρυφά ονομάσει όλοι τους.

Σε κάθε κουδούνισμα τώρα, πεταγόταν και έτρεχε να ανοίξει ο ίδιος που, αν τον ήξερε κάποιος καλά, θα έλεγε οτι δίνει τον καλύτερο του εαυτό για να καταφέρει να γελάσει τόσο αληθινά φτάνοντας στο σημείο να φαίνονται.. τα δόντια του.

Τα νέα ξεκίναγαν πάντα απο τον μικρότερο, τόσο σε ηλικία όσο και σε ενδιαφέρον, και κατέληγαν στον πιο μεγάλο. (Πάντα του άρεσε να ακούγεται η φωνή του τελευταία. Ήταν θέμα γοήτρου και δύναμης). Αυτή τη φορά όμως, πριν ξεκινήσουν να ακούγονται τα μανιασμένα μαχαιροπήρουνα, σήκωσε το ποτήρι του και ζήτησε να κάνει μια πρόποση. Απόλυτη σιγή ακολούθησε, μιας και αυτό ήταν εντελώς εκτός προγράμματος. Σηκώθηκε όρθιος, τους κοίταξε όλους στα μάτια, ξερόβηξε για να καθαρίσει τη φωνή του και ξεκίνησε.

«Παιδιά μου, αγαπημένα μου παιδιά..

Μια ολόκληρη ζωή πέρασε. Μια ζωή γεμάτη με επιτυχίες, αποτυχίες, νικητές, χαμένους. Όλοι σας έχετε φτάσει εκεί που φανταζόμουν και ευχόμουν για εσας να φτάσετε και κανένας σας δε με απογοήτευσε, έστω κι αν μόνο αυτο το συναίσθημα έδειχνα οτι μου δημιουργούσατε. Τα μικρά βηματάκια που κάνατε στην αρχή αλλά και τα μεγάλα άλματα που φτάσατε να πετύχετε στη ζωή σας, με έκαναν πάντα να σας κοιτάω με θαυμασμό και δέος. Δυστυχώς όμως, αυτό το έκανα μόνος μου. Δε σας το έδειχνα ποτέ και ήταν απο τα τραγικότερα λάθη που έχω κάνει. Πέφτατε και σας άφηνα να σηκωθείτε μόνα σας γιατί ήθελα να γίνετε σκληροί και ετοιμοπόλεμοι άνθρωποι στη ζωή. Σε καμία αποτυχία δε σας παρηγόρησα, γιατί πίστευα οτι μόνο αν φτάσεις πάτο θα πάρεις ώθηση να ξανανέβεις και το πιο σημαντικό απο όλα αυτά, είναι οτι σε κανέναν δεν έδωσα μια αγκαλιά, απο αυτές που σημαίνουν οτι για οτιδήποτε συμβεί, είμαι εδώ!!

Σε κανέναν δεν έδωσα την αγάπη που του αξίζει. Όχι γιατί δεν την ένιωθα.. αλλά γιατί δεν είχα τρόπο να την εκφράσω.

Φίλοι μου..

Τόσο σημαντικό κομμάτι στη ζωή μου. Ήμουν επιλογή για εσας και όχι εξαναγκασμός. Η συμπεριφορά μου ήταν σκληρή, απότομη, υβριστική και πολλές φορές αποκαρδιωτική, όμως μείνατε μέχρι τώρα, λίγοι αλλά αληθινοί, δίπλα μου. Δε με κρίνατε, δε με απορρίψατε και δεν με απομακρύνατε απο την καθημερινότητα σας και για αυτό, σας ευχαριστώ απο τα βάθη της καρδιάς μου.»

Η φωνή του στα τελευταία λόγια έβγαινε με δυσκολία και σε μερικά σημεία τσιριχτή, σα να μη μπορούσε να την ελέγξει. Το ακροατήριο ήταν αποσβολωμένο και ακόμα και τα μικρά παιδιά των παιδιών του, δεν έβγαζαν άχνα. Τα βλέμματα τους αντάλλασαν ματιές με ταχύτητα φωτός, έχοντας πάλι αυτήν την απορία που τους πρωτο-δημιουργήθηκε με τα κόκκινα αυτα γράμματα στο κάτω μέρος της πρόσκλησης του καθενός.

«Ποτέ δεν ήμουν καλός στο λόγο, ούτε θα γίνω τώρα και το ξέρω. Απλά θέλω όλοι να καταλάβετε το πόσο έχω μετανιώσει που δε σας έδειχνα τα συναισθήματα μου όταν έπρεπε. Οτι άφησα τη ζωή μου να περάσει, χωρίς να αισθάνομαι ο ίδιος ζωντανός και τώρα πια που ο χρόνος μου λιγόστεψε επικίνδυνα, θέλω να φύγω ξέροντας οτι έχω βγάλει όλη τη μαυρίλα, που έκρυβε το φώς που είχα και έχω μέσα μου και που δυστυχώς, δε το βλέπατε ποτέ»

Σταμάτησε να μιλάει, ζήτησε απο όλους να του δώσουν τις προσκλήσεις τους και τις έβαλε σε σειρά μπροστά του, μέχρι που σχηματίστηκε μια λέξη. Πράγματί δεν ήταν πολύ καλός στα λόγια αλλά το πόρισμα της πρόποσης του είχε σαφές μήνυμα.

Σ Υ Γ Ν Ω Μ Η

Δευτερόλεπτα νεκρικής σιγής, ένα μικρό ρούφηγμα της μύτης, μια ανάσα που βγήκε με λίγη παραπάνω δύναμη μαζί με ένα μικρό βογγητό και μετά.. το χάος. Οι καρέκλες σύρθηκαν προς τα πίσω, φωνές απο όλες τις πλευρές άρχισαν ακούγονται, παιδιά και φίλοι σηκώθηκαν επάνω και έτρεξαν όλοι κοντά του. Αυτος, για πρώτη φορά, άνοιξε τα χέρια του τόσο πλατιά που φαινόταν σα να ετοιμάζεται να πετάξει. Ήθελε αυτή η αγκαλιά να του μείνει τόσο βαθιά χαραγμένη στο υποσεινήδητο, που ο επερχόμενος θανατός του να ήταν για αυτόν..μια παράπλευρη απώλεια.

Δε ζήτησε συγνώμη επειδή πέθαινε..

Συγνώμη ζήτησε γιατί έπρεπε να φτάσει στο τέλος του για να καταλάβει οτι ο βιολογικός θάνατος, στην ουσία, του έδωσε όση ζωή δεν είχε όλα τα προηγούμενά του χρόνια.

 

 

 

2 σκέψεις σχετικά με το “Chapter 7 (ΟΣΑ ΚΑΙ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ)

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: