Chapter 6 (ΞΕ-ΚΑΘΑΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ)

Η μυρωδιά του καμμένου σπίρτου είναι απο τις αγαπημένες της. Γι’ αυτο και το κερί, που βρίσκεται πάνω στο τραπεζάκι δίπλα απο το παλιό τηλέφωνο που κράτησε απο το παλιούς ενοικιαστές του σπιτιού, το άναψε με αυτόν ακριβώς τον τρόπο. Απόψε είναι η βραδιά της. Ο άντρας της λείπει σε επαγγελματικό ραντεβού (ή τουλαχιστον έτσι της είπε), τη δουλειά της την έχει τελειώσει απο νωρις το απόγευμα οπότε μπορεί με άνεση να απολαύσει την ηρεμία της.

Κάθησε στην αγαπημένη της πλευρά του καναπέ, άνοιξε το μπουκάλι το κρασί που της αρέσει (moscato d’asti) και σέρβιρε στον εαυτό της ένα ποτήρι απο αυτό. Παρόλο που ήταν νεγκλιζέ ντυμένη, της άρεσε να βλέπει στον απέναντι καθρέφτη, δίπλα απο το τζάκι, τη στάση του σώματός της και πώς φαινόταν αν την έβλεπε κάποιος απο εκείνη την οπτική γωνία. Σήκωσε το ποτήρι με μάλλον λάγνο τρόπο και στο δευτερόλεπτο που άρχισε να θαυμάζει το νέο της βερνίκι νυχιών (pave the way), πίνει την πρώτη γουλιά. Μια ανάρπαστη γαλήνη και μια αμυδρή ανατριχίλα ένιωσε καθώς της γαργάλισε το λαιμό αυτό το ανθρακούχο ποτό που τόσο είχε ανάγκη να πιεί. Βγάζει το κοκκαλάκι και αφήνει τα μαλλιά της να πέσουν πλούσια στους ώμους της. Ναι.. σήμερα θα νιώσει πραγματική γυναίκα. Της αξίζει άλλωστε..

Αφήνει το ποτήρι στο μπροστινό τραπεζάκι και κοιτάει έξω απο το παράθυρο. Βρέχει πολύ. Μήπως έπρεπε να ντυθεί καλύτερα; Έφυγε και δε πήρε ούτε ομπρέλα μαζί του. Βιαζόταν γιατί άργησε. Κατηγόρησε για λίγο τον εαυτό της που δε του είχε ετοιμάσει πιο ζεστά ρούχα αλλά σκέφτηκε οτι μια γουλιά ακόμα θα την έκανε να χαλαρώσει κι άλλο και να μη τα σκέφτεται πια αυτά. Το βλέμμα της χάθηκε στις πολύ μικρές μπουρμπουλήθρες που κάνουν τα ανθρακούχα ποτά και άφησε τις αισθήσεις της τόσο ελεύθερες, που συντόνισε την ακοή της μόνο στον γαργαλιστικό θόρυβο που κάνουν. Ένιωσε να κολυμπάει μέσα σε αυτές και να την ανεβάζουν στην επιφάνεια χωρίς καν να κολυμπάει.

Η αίσθηση ευτυχίας που νόμιζε οτι είχε περιέλθει δε κράτησε πολύ. Το ανάλαφρο και ανέμελο κολύμπι κατέληξε σε μια μάχη με τα κύματα και μια αγωνιώδη προσπάθεια να μείνει ψηλά στον αφρό. Φρούδες ελπίδες όμως… οι δυνάμεις της την εγκατέλειψαν και αργά και βασανιστηκά έβλεπε τον εαυτό της να βυθίζεται προς τον πάτο. Δεν ανέπνεε παρά μόνο αισθάνόταν μια πίεση στο στήθος.. όπως τότε που της είπε αυτός οτι αυτή φταίει που δε μπορεί να κάνει παιδιά.

Αυτό το σφήξιμο. Τόσο έντονο.. τόσο δυνατό.

Τα δάκρια μέσα στο βυθό δεν έχουν νόημα, τραγουδούσε σαν χαλί απο πίσω η Μποφίλιου και ήταν αυτο ακριβώς που αισθανόταν. Τα πέντε χρόνια προσπάθειας και οι δύο εξωσωματικές δεν ήταν ο μοναδικός λόγος που έπνιγε στην κυριολεξία τον πόνο της. Μπορεί να ήταν μέρος του προβλήματος αλλά όχι το κυρίως. Δεν είχε καταφέρει να γίνει η μανούλα που ήθελε, όμως ήταν μια άκρως πετυχημένη επαγγελματίας που όλοι έτρεμαν στο πέρασμα της (της άρεσε αυτή η μάσκα, ήταν η μόνη αμφίεση που ένιωθε ζωντανή) και μια φανταστική σύζυγος, σε τέτοιο βαθμό που τα πράγματα είχαν πάρει άλλη τροπή. Στη προσπάθεια της να έχει ικανοποιημένο τον άντρα της, σταμάτησε να ευχαριστιέται η ίδια.

Τα λεφτά που έβγαζε ήταν πολύ καλά. Δυστυχώς όμως αυτό σήμαινε άπειρο χρόνο απο την προσωπική της ζωή. Ο άντρας της είχε σχεδόν επιβάλει να τα παρατήσει και να κάθεται σπίτι αλλά τα λόγια της μάνας της «ποτέ να μην είναι εξαρτημένη απο κανέναν» δεν την άφηναν να το κάνει. Του τα είχε όλα στο χέρι. Θα γύρναγε το βράδυ και θα του μαγείρευε το φαγητό που του αρέσει, θα του είχε όλα τα ρούχα του σιδερωμένα και βαλμένα στη ντουλάπα με ευλαβικό τρόπο να μην έχουν ούτε ένα τσαλάκωμα αλλά και θα έπρεπε η ίδια να είναι στην εντέλεια γιατί πάνω απ ‘όλα είναι γυναίκα και οφείλει να αρέσει στον άντρα της (όχι πολύ φτιαγμένη όμως γιατί προκαλούσε τη ζήλια του και στη συνέχεια τον λεκτικό εξευτελισμό της).

Τα μάτια της τα μαρτυρούσαν όλα. Μπορεί να γέλαγαν, να φαινόταν ως η πιο δυναμική και ανεξάρτητη γυναίκα, να διεκδικούσε τα καλύτερα για αυτή σε επαγγελματικό επίπεδο..όμως στο τέλος, το βλέμμα της έμοιαζε σαν αυτό του κουταβιού που κάθεται δίπλα απο τη καρέκλα σου περιμένοντας να του πετάξεις μια μπουκιά ψωμί. Είναι δυστυχισμένη αλλά και παράλληλα εγκλωβισμένη. Θέλει τόσο πολύ να βρεί μια λύση στη θλιβερή ζωή της αλλά με το να βρίσκει δικαιολογίες για όλα τα προβλήματα της, απλά, εθελοτυφλεί και εξαπατά ακόμα και την ίδια της τη συνείδηση.

Προσβάλει τη νοημοσύνη της… εν γνώση της.

Δε θα ξεχάσει τότε, που της έκανε ολόκληρη σκηνή γιατί το φαγητό είχε παραπάνω αλάτι ή τότε που ξέχασε να του αγοράσει τα χάπια για την ημικρανία του (δε ξέρει ούτε πώς τα λένε αυτός.. αλλά δεν τον νοιάζει κιόλας γιατί έχει αυτήν. Την όμορφη, έξυπνη, σαγηνευτική αλλά και εξυπηρετική δούλα). Δε χρειάστηκε ποτέ να σηκώσει χέρι πάνω της. Η βία που της ασκούσε ήταν άλλου είδους αλλά εξίσου ταπεινωτική. Έχει φτάσει σε σημείο να αμφισβητεί την αγάπη της για αυτόν. Θέλει απεγνωσμένα να ξεγύγει όμως δεν είναι όσο δυνατή πιστεύουν όλοι. Δεν είναι ο βράχος που αντέχει όλα τα χτυπήματα της θάλλασας. Ακόμα κι αυτός, με τον καιρό διαβρώνεται. Είναι ευαίσθητη και θέλει να νιώσει αγάπη ρε γαμώτο επιτέλους. Αυτό ζητάει…

Μια αγνή, λυτρωτική αλλά και χωρίς όρους αγάπη.

Το ένα ποτήρι κατέληξε σε δεύτερο και το δεύτερο σε τρίτο. Τώρα πια το μπουκάλι, όσο αισιόδοξος και να είναι κάποιος, το έλεγε μισο-άδειο. Όταν ζαλίζεσαι απο το ποτό, η πραγματική θολούρα που έχεις στα μάτια είναι άκρως αντιφατική με το ξεκαθάρισμα που γίνεται στο μυαλό σου. Αποκτάς μια αυτοπεποίθηση, μια δύναμη που δεν πίστευες ποτέ οτι έχεις και μια άρνηση για το «τώρα» σου που αν του έδινες τη πρέπουσα σημασία, θα μπορούσε να αλλάξει το «μετά» σου. Αυτό ακριβώς ένιωσε και αυτή η μοναχική συναισθηματικά γυναίκα. Θέλει να κάνει επιτέλους αυτό το βήμα. Πρέπει να το κάνει.. επιβάλλεται!!

Δε το επιτρέπει πια ακόμα και ο εκμηδενισμένος εγωισμός της.

Ένα παγωμένο ηλεκτροσόκ διαπερνά το κορμί της την ώρα που το κρύο χέρι του την ακουμπάει στη πλάτη. Η εικόνα της γυναίκας του, να είναι μισόγυμνη, ξαπλωμένη στον καναπέ και με ένα μπουκάλι κρασί (που έχουν για τους ξένους), δε του άρεσε καθόλου. Έκλεισε γρήγορα τη κουρτίνα, έσβησε με ένα φύσημα το κερί και της ζήτησε, με όχι και τόσο ωραίο τρόπο και με την ανάσα του να μυρίζει τσιγάρο και ποτό, να πάνε μέσα να κοιμηθούνε. Αύριο είχε πρωινό ξύπνημα και έπρεπε να του έχει έτοιμο το πρωινό.

Η γυναίκα έμεινε να κοιτάει το πάτωμα πια και η ματιά της καρφώθηκε σε αυτόν τον λεκέ απο λάσπη που πρίν δεν υπήρχε. Ένας λεκές που ,πάνω στο χειροποίητο χαλί που με κόπο κρατάει σαν καινούριο, έδινε την αίσθηση ότι είναι όλο βρώμικο. Μια μικρή στάμπα λάσπης να χαλάει όλη την εικόνα. Και τότε όλα ξεθόλωσαν!

Μια βρωμιά πάνω στα ρούχα της, όσο κι αν τη σαλιώσει για να καθαρίσει, αν δε τη βάλει στο πλυντήριο να πλυθεί, θα είναι πάντα εκεί να της θυμίσει την ύπαρξη της. Κανέναν δε θα αφήσει πλέον να τη καβαλίσει γιατί πήρε επιτέλους την απόφαση…ποτέ ξανά να μη σκύψει!! Ναι, θα πάει μέσα μαζί του αλλά όχι για να κοιμηθεί.

Ξύπνησε..

Και έχει απεριόριστη όρεξη… για μια γερή μπουγάδα!!!

2 σκέψεις σχετικά με το “Chapter 6 (ΞΕ-ΚΑΘΑΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ)

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: