Chapter 5 (ΜΗ ΡΩΤΑΣ ΤΟ ΓΙΑΤΙ..)

Το πρωινό αυτο απο την αρχή φαινόταν οτι θα ήταν διαφορετικό. Όχι επειδή η μέρα είχε κάτι το σημαντικό να συμβεί, απλά μερικές φορές σηκώνεσαι με μια διαίσθηση που ,αν είναι καλή, εύχεσαι απλά να γίνει πραγματικότητα.

Ο ήλιος ίσα ίσα που έμπαινε απο το πατζουρόφυλλο του δωματίου. Όταν κοιμάμαι θέλω να έχω απόλυτο σκοτάδι, τόσο που να μη ξέρω αν ξημέρωσε ή όχι. Όμως ο σημερινός ήλιος είναι τόσο δυνατός και φωτεινός, παρόλο το τσουχτερο κρύο που κάνει. (Σε μια χειμωνιάτικη μέρα, όταν η θερμοκαρασία είναι πολύ χαμηλή αλλά έχει ήλιο και καθαρό ουρανό,την παγωνιά την αισθάνεσαι ακόμα περισσότερο στα κόκκαλα σου). Ούτε ξυπνητήρια σήμερα, ούτε τηλέφωνα απο εταιρίες τηλεπώλησης (τους μισώ αλλά και τους καταλαβαίνω συνάμα, το έχω κάνει κι εγώ), ούτε κάν το κλαψούρισμα του σκυλιού, της μικρής μου πατσαβούρας και επαγγελματικής, θα έλεγα, σκούπας του σπιτιού, μιας και ό,τι πέφτει φαγώσιμο, το καθαρίζει σε χρόνο ντε τε.

Σε αυτήν την απόλυτη ησυχία ξύπνησα με χαμόγελο και μια ικανοποίηση. Ίσως γιατί είχα πιο ανάλαφρα σχέδια για την ημέρα. Σήμερα, ύστερα απο πολλές αναβολές και ακυρώσεις, θα βρισκόμασταν παλιοί συμμαθητές να πούμε τα του παρόντος και πόσο καταπληκτική έγινε η ζωή μας, τώρα πια που μεγαλώσαμε και ωριμάσαμε. (Όσοι με ξέρουν. ακόμα κλαίνε απο τα γέλια για αυτό που μόλις είπα). Είχα δύο ώρες μέχρι να πάω να τους βρώ, οπότε ντύθηκα με την άνεση μου και έφυγα νωρίτερα γιατί είχα δεί ένα παλτό και ήθελα καιρό τώρα να το πάρω. Έχω δύο αλλά εκείνο μου έκανε ένα κλικ παραπάνω.. μέχρι να έβρισκα και κάτι άλλο..και μετά κάτι άλλο και τα κλίκ συνεχίζονται.

Ήμουν εκατό μέτρα απο το μαγαζί. Ήδη με φανταζόμουν να το φοράω τώρα στη βόλτα, αντικαθιστώντας το με τη ζακέτα που φορούσα και βάζοντας το στη τσάντα που θα μου έδιναν απο το μαγαζί. Δε ξέρω γιατί σταμάτησα, δε μπορώ να πω με σιγουριά γιατί κοκκάλωσα..όμως το έκανα. Η φωνή να ήταν.. ο τρόπος που μου μίλησε.. η χροιά; Δεν έχει σημασία το γιατί, το αποτέλεσμα ήταν οτι κατάφερε να μου κατεβάσει το βλέμμα και να τον αντικρύσω. Ο κύριος αυτός, ήταν καθισμένος πάνω σε κάτι που μου είναι πολύ οικείο γιατί ανα μήνα το πετάω συχνά στο κάδο των σκουπιδιών που είναι στη γωνία του σπιτιού μου. Μια κούτα, στην οποία παραγγέλνουμε πάνες (ναι, έχω μια μικρή πριγκίπισα). Δε κοίταξα τα ρούχα του, ούτε οτι δε φόραγε κάν παπούτσια, ούτε το πόσο βρώμικος μπορεί να ήταν. Γιατί (πάλι αυτό το γιατί), το βλέμμα του ήταν τόσο καθαρό που σε μαγνήτιζε.

Χαρτομάντηλα, αναπτήρες και στυλό έχω, μου λέει.

Δεν ήταν ο πρώτος που συναντούσα στη ζωή μου και σίγουρα όχι και ο τελευταίος. Τα μάτια του ήταν δακρυσμένα. Μπορεί να έφταιγε το κρύο.. μπορεί και όχι. Πίσω όμως απο αυτή την εικόνα κρυβόταν κάτι άλλο. Με τη πρώτη ματιά, βγάζεις κάποια συμπεράσματα, με τη δεύτερη επεξεργάζεσαι τα δεδομένα και η τρίτη είναι και η αυτή που θα σου καθορίσει τη γνώμη που θα σχηματίσεις. Ο κύριος αυτός, σίγουρα, δεν ήταν μόνο αυτό που έβλεπα.

Μία ώρα και τριάντα λεπτά για το ραντεβού μου με τα παιδιά και ένα παλτό σε αναμονή. Γιατί κάθομαι ακόμα εδώ;

Μου θυμίζεις το γιό μου, μου λέει και χαμογελάει φανερώνοντας τις ρυτίδες έκφρασης του προσώπου που μόνο απο ευτυχία δε του είχαν δημιουργηθεί. Τριαντάρης κι αυτός (εννοείται δεν αντέδρασα, με βόλεψε που με πέρασε για νεότερο), σαν εσένα αλλά με πιο σκούρα και πιο πολλά μαλλιά (αυτό το τελευταίο μπορούσε και να το αποφύγει). Είναι το παλικάρι μου, μου λέει και τα μάτια του γυάλισαν πιο πολύ απο πριν (τελικά δεν ήταν μόνο το κρύο). Καλή του ώρα εκεί που είναι. Ευτυχισμένος θέλω να είναι και θα είμαι κι εγώ. Αγάπη να έχεις αγόρι μου μέσα σου και ακόμα σε τέτοιες μέρες, με αυτό το κρύο, θα σε κρατάει ζεστό, έστω κι αν αυτα που φοράς δε το καταφέρνουν.

Πού είναι τώρα του λέω. Γιατί είστε εσείς εδώ. Δε μου φαίνεστε για άνθρωπος που ζητάει βοήθεια στο δρόμο.

Γιατί…. Μια λέξη που αιτιολογεί ένα γεγονός. Δεν έχει σημασία να ψάχνεις την αιτία στα πράγματα. Πρέπει να τα αποδέχεσαι και να τα σέβεσαι. Για κάποιο λόγο γίνονται. Αυτό όμως που πρέπει να κάνεις, είναι να βρίσκεις τη λύση στο πρόβλημα σου και όχι το γιατί δημιουργήθηκε εξ αρχής. Χάνεις άσκοπη ενέργεια και τελικά την ουσία. Όσοι το πάθαμε.. μάθαμε αγόρι μου. Εσύ, γιατί είσαι ακόμα εδώ και μου μιλάς; Απο το περπάτημα σου κατάλαβα οτι βιαζόσουν.

Δεν ήξερα τί να απαντήσω. Αποσβολωμένος τον κοίταζα και προσπαθούσα να καταλάβω τί ήταν αυτό που με έκανε να δώσω παραπάνω σημασία σε αυτόν και όχι στο παλτό που θα γινόταν δικό μου. Απάντησα κοφτά, λέγοντας του ενα ξερό «δε ξέρω» και αφήνοντας του πενήντα λεπτά που βρήκα στη τσέπη του τζιν μου, έφυγα.

Η πωλήτρια είχε ξετρελαθεί μαζί μου. Γέλαγε σα χαζή, μου έλεγε πόσο υπέροχος ήμουν με το παλτό και οτι είναι κομμένο και ραμμένο για μένα. Εγώ απο την άλλη με κοίταζα στον καθρέφτη και όχι μονο δε μου άρεσε το παλτό.. αλλά κάτι είχε αλλάξει και στην όψη μου. Το έβγαλα απο πάνω μου λες και μου έκλεβε τον αέρα, πήρα μια ζακέτα που βρήκα μπροστά μου και πήγα στο δοκιμαστήριο τρέχοντας. Προσπαθούσα να κάνω όσο πιο σιγά γινόταν, γιατί δεν είχε πολύ κόσμο και ακογόντουσαν τα πάντα, αλλα δε τα κατάφερνα. Έκλαιγα με λιγμούς.

Ένας άνθρωπος απο το πουθενά, λέγοντας μου..ακόμα και μια ψεύτικη ιστορία της ζωής του, στη προσπάθεια του να με συγκινήσει για να αγοράσω κάτι απο αυτόν, με έκανε να κλαίω σαν μωρό.

Γιατι…..;

Ο καθένας μας κουβαλάει τη δική του ιστορία, κάθε σπίτι κρύβει τα δικά του μυστικά και κάθε άνθρωπος έχει βιώματα που τον στιγματίζουν και τον καθορίζουν σε αυτή τη ζωή. Ο Τιτανικός δε χτύπησε στο παγόβουνο που φαινόταν αλλά σε αυτό που κρυβόταν κάτω απο την επιφάνεια. Πίσω απο αυτό που δείχνουμε, υπάρχει μια άβυσσος που ξετυλίγεται με το καιρό και άλλοτε μας κάνει καλύτερους, άλλοτε όχι. Στη πορεία μας θα βρεθούν εμπόδια άπειρα, είτε έμψυχα είτε άψυχα. Καταστάσεις που χρειάζονται να κάτσεις λίγο πίσω, να τις αφουγκραστείς και ανάλογα να πράξεις. Η πορεία σου πρέπει να συνεχιστεί, οπότε πρέπει να αρματωθείς με όπλα για να αντιμετωπίσεις τα πάντα και κυρίως τον ίδιο σου τον εαυτό. Αυτός πολλές φορές σου βάζει τις χειρότερες τρικλοποδιές.

Μη ρωτήσεις λοιπον, γιατί σε μένα; Γιατί να μου συμβαίνουν όλα αυτά; Μήπως φταίω κάπου εγώ; Γιατί να μη με βοηθάει κανείς; Γιατί να αισθάνομαι τόσο μόνος όταν έχω κάποιο πρόβλημα ή ακόμα χειρότερα.. γιατί να αισθάνομαι μόνος όταν είμαι χαρούμενος και θέλω να το μοιραστώ.

Γιατί να κλαίω λοιπόν στο άβολο σκαμπό του δοκιμαστηρίου;

Γιατί, τελικά, αυτός ο άνθρωπος με τα λιγοστά ρούχα, τις φθαρμένες κάλτσες και τα βρώμικα χέρια, με κοίταξε στα μάτια, μου μίλησε ειλικρινά και μου εμπιστεύτηκε μια μικρή πτυχή της ζωής του, την οποία ένιωσα τόσο αληθινή, που δε χρειάστηκε να μου πει κάτι άλλο. Με έκανε να σκεφτώ και να αναλογιστώ, όχι γιατί το παλικάρι του είναι μακρια ή γιατί είναι τώρα αυτός στο δρόμο παρακαλώντας για λίγα ευρώ. Μου έδωσε απλόχερα, εν αγνοία του ίσως, το μεγαλύτερο δώρο. Να αντιληφθώ οτι κι εγώ έχω μια πριγκήπισα και πρέπει να κάνω ό,τι περνάει απο το χέρι μου για να έχουμε το πιο όμορφο, λαμπερό και υπέροχο παρόν και μέλλον μαζί. Τα μόνα «Γιατί» που θα επιτρέπω, θα είναι αυτά που θα με ρωτάει όσο ανακαλύπτει τον κόσμο ενώ για μένα να είναι αυτή ο κόσμος όλος.

Η τσάντα με την επωνυμία του μαγαζιού ήταν πια στα χέρια μου και μέσα είχε μια ζακέτα. Το χαμόγελο είχε επιστρέψει στα χείλη μου, η διάθεση μου είχε φτιάξει ,και με το παραπάνω. Όμως, κάτι είχα αφήσει στη μέση. Θα αργούσα στο ραντεβού μου με τα παιδιά αλλά πάντα το έκανα. Τώρα επιτέλους είχα και καλό λόγο. Κάθησα στα γόνατα μπροστά του, στην άκρη που εξείχε απο τη κούτα που καθόταν, και του έδωσα τη σακούλα με τη ζακέτα. Η μόνη φράση που μου βγήκε αβίαστα ήταν..

«Μη με ρωτήσεις γιατί το κάνω»

Και με αποστόμωσε για άλλη μια φορά λέγοντας μου..

«Δε θα σε ρωτούσα ποτέ γιατί μου έδωσες αξία. Σε ευχαριστώ που μου θύμισες οτι έχω»!!

Έφυγα, κοιτώντας τον ουρανο και με την αίσθηση οτι ήμουν λίγο καλύτερος άνθρωπος. Ήμουν ευτυχισμένος!!

3 σκέψεις σχετικά με το “Chapter 5 (ΜΗ ΡΩΤΑΣ ΤΟ ΓΙΑΤΙ..)

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: