Chapter 4 (ΓΙΑ ΕΝΑ ΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ)

Γειά σου, τί κάνεις;

Όλα καλά…εσύ;

Καλά μωρέ, εδώ

Πάντα καλά…

Άν κοιτάξει κάποιος τρίτος αυτη τη στιχομυθία απο κοντά.. απο πολύ κοντά, σε βαθμό μικροσκοπίου, θα δει λεπτομέρειες που στην αρχή θα τον ξαφνιάσουν, μετά θα τον εκπλήξουν, ύστερα θα απορήσει και στο τέλος θα απογοητευτεί. Είναι λέξεις που χρησιμοποιούμε σε καθημερινή βάση, που μας είναι τόσο οικείες όσο να βάλουμε τα δημητριακά μας στο μπολ το πρωί και μηχανικά, να το γεμίσουμε με γάλα. Η στιγμή που θα φτάσεις στη κουζίνα, θα ανόιξεις την πόρτα του ψυγείου και θα φας το πρωινό σου, είναι μια νεκρή στιγμή. Είναι η στιγμή που μόλις τελειώσει, έχεις κάνει αυτό που προγραμματισμένα έχεις συνηθίσει αλλά με μια σημαντική διαφορά.. δε πρόσεξες ποτέ το ψιλοβρώμικο χαρτάκι που ήταν ακουμπισμένο πάνω στο πάσο της κουζίνας.

Η καθημερινή σου συνήθεια δε σου αφήνει περιθώρια να γίνεις παρατηρητικός της ίδιας σου της πραγματικότητας. Απο τις 24 ώρες της μέρας, θυμάσαι ελάχιστες κι αυτό γιατί τις περισσότερες απο αυτές τις ζείς μηχανικά. Μεγάλη ανακάλυψη πάλι έκανες..ακούγεται μια φωνή πίσω απο το κεφάλι μου. Αυτό το ξέρουμε όλοι μας και έχουμε μάθει να ζούμε και μάλιστα να το υποστηρίζουμε όλο και πιο πολύ όσο μεγαλώνουμε. Αποξενωνόμαστε απο εμας τους ίδιους και μετά απο όλους τους άλλους. Κάνουμε κάτι για αυτό..; Όχι βέβαια!!

Ένα γράμμα ήταν πάνω στο πάσο κι όμως ακόμα δε ξέρεις τί γράφει. Έπρεπε να βγείς απο το μπάνιο, να ντυθείς, να κοιταχτείς αν όλα είναι όπως πρέπει πάνω σου, να βάλεις το άρωμα που συνοδεύει τη σημερινή σου διάθεση και ύστερα.. να συνοφριωθείς διαβάζοντας το.

«Φεύγω, γιατί σταμάτησες να με βλέπεις.. μόνο με κοίταζες που έφευγα χωρίς να βλέπεις πια… Εμένα».

Η ζωή δε περνάει μπροστά απο τα μάτια σου μόνο όταν κινδυνεύεις απο κάτι. Μπορεί να συμβεί κι όταν μια τόσο δα μικρή πρόταση, όπως η προαναφερθείσα, σε κάνει να χάσεις τη γη κάτω απο τα πόδια σου.. κι εκεί, στη πτώση τη μεγάλη και με θέα τον βαθύ γκρεμό.. φλας απο εικόνες της ζωής σου περνάνε απο μπροστά σου με ιλιγγιώδη ταχύτητα που, παρόλο τη γρηγοράδα, σου δίνεται μια σαφή εικόνα του παρελθόντος που είχες και τί χάνεις απο αυτό, στο παρόν.

Όλα είχαν ξεκινήσει με ένα απλό «γεια» τότε και όμως κατέληξαν σε κάτι τόσο όμορφο. Πώς μια κοινή λέξη λοιπόν, που χρησιμοποιείς κατα κόρων, σε έφερε τώρα να αναπολείς το παρελθόν σου μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτων; Πώς αυτη τη λέξη τη θυμάσαι τόσο έντονα που σε πιάνει πόνος αμηχανίας στο στομάχι, όπως τότε; Και ξαφνικά, σου έρχεται απότομα, σαν να χτυπάς στη τζαμαρία που δεν είδες καθώς έβγαινες απο το φροντιστήριο σου (ναι, το έχω πάθει). Είπες μεν αυτο το θρυλικό γειά αλλά απο πίσω έκρυβε τόσα άλλα πράγματα που άφησες να ξεδιπλωθούν, με το βλέμμα σου, τη κίνηση σου, την ανάσα σου.. ακόμα και τη σκέψη σου για το τί θα πεις μετά, για να προκαλέσεις ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση σε αυτην με το υπέροχο χαμόγελο που καθόταν απέναντι σου και περίμενε απο σενα να κάνεις μια κίνηση…. Roua Mat.

Ήταν αληθινό!! Το εννοούσες.. κι αυτό το έκανε αυτόματα ενδιαφέρον. Αν κάτσεις και σκεφτείς πόσες φορές μιλάς σε κάποιον ρωτώντας τον «τί κάνει» και αν, όταν σου απαντάει, εσύ πραγματικά τον ακούς, θα πανικοβληθείς. Εννιά στις δέκα φορές, την ώρα που σου απαντάει, εσύ σκέφτεσαι τί θέλεις να κερδίσεις απο αυτόν, έφαγα και δεν έπλυνα τα δόντια μου, λες να μυρίζω άσχημα, μήπως να γελάσω για να φανώ πιο ευγενικός, να μη κοιτάξω αλλού γιατί θα φανεί οτι δεν προσέχω που μου μιλάει. Στα μάτια να κοιτάω.. φαίνεται οτι ενδιαφέρομαι για αυτό που λέει.

Συμβαίνει σε όλους μας και όλοι το έχουμε κάνει. Γιαυτό και αποκτάει αξία όταν πραγματικά το εννοούμε.

Οι λέξεις στο κιτρινοπό χαρτί ήταν βιαστικά γραμμένες και στην αρχή είχε μερικές γραμμές που μουτζούρωναν τα κενά του σημεία. Μάλλον έπαιζε με το στυλό ενώ σκεφτόταν τί θα γράψει, πώς θα το πεί.. αλλά τελικά αποφάσισε οτι τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Λακωνικά και ειλικρινέστατα σου λέει οτι πλέον δεν είσαι αληθινός και αυτό οδήγησε στην αποχώρηση της. Έγινες ο πιο αδύναμος κρίκος αυτης της σχέσης και εμμέσως πλην σαφώς, λυπάται πολύ!!

Το άρωμα που έβαλες τελικά δεν ήταν το κατάλληλο για αυτή τη περίσταση, σου προκαλεί εμετό. Ο καθρέφτης πλέον δε σε δείχνει τόσο όμορφο όσο ήσουν πρίν απο πέντε μόλις λεπτα.. λεπτά πριν διαβάσεις αυτό το ρημαδιασμένο χαρτάκι που δε θα του έδινες καμία σημασία αν δεν άνοιγες το συρτάρι που βρισκόταν απο κάτω του για να πάρεις τις βιταμίνες που καθημερινά παίρνεις για να έχεις ενέργεια (ψυχαναγκαστικέ τύπε). Γνώριζε τόσο καλά τη ρουτίνα σου, που έπραξε με βάση αυτην. Πόσο τραγικό.. μονολογείς.

Το αρχικό σας «γεια» λοιπόν, έγινε ένα τελικό «αντίο».

Και τί δε θα έδινες να βρισκόσασταν κάπου στο άσχετο, να συναντιόντουσαν τα βλέμματα σας , να κάνατε μια τυπική αγκαλιά και να πείτε ένα ψεύτικο, μελαγχολικό, υποκριτικό και με μαζοχιστικό ενδιαφέρον για τη νέα πια ζωή του καθενός σας… Γεια!!!

3 σκέψεις σχετικά με το “Chapter 4 (ΓΙΑ ΕΝΑ ΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ)

Add yours

Γράψτε απάντηση στο Βασίλης Ακύρωση απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: