Chapter 3 (ΠΕΤΑ..ΚΙ ΟΠΟΥ ΣΕ ΠΑΕΙ)

Θέλω να πάω ένα ταξίδι!!

Ναι, αυτό θέλω. Να ετοιμάσω τη βαλίτσα μου αργά και βασανιστικά, να έχω ανοιχτές όλες τις ντουλάπες, το κρεβάτι να είναι γεμάτο με ρούχα.. όχι απαραίτητα οτι θα τα πάρω όλα, είναι και θέμα ψυχολογίας βλέπεις (σου αρέσει να ξέρεις οτι έχεις πληθώρα απο τα πάντα), η μουσική να παίζει στη διαπασών τραγούδια που έχω βάλει σε ειδική λίστα (αρνούμαι να ακούσω το οτιδήποτε με χαλάσει και μου ρίξει το ηθικό). Χορεύω σαν το κατσίκι, γελάω μόνος μου.. μέχρι και που σκέφτηκα να βάλω και ένα ποτήρι λευκό κρασί (ημίγλυκο, απο αυτά που μου αρέσουν γιατί τα ξηρά μου στεγνώνουν το στόμα και αναθεματίζω τη στιγμή που τα δοκίμασα), μόνο και μόνο γιατί μου αρέσει σαν εικόνα και μου θυμίζει ταινία..με μένα φυσικά πρωταγωνιστή.Το μυαλό μου έχει φύγει ήδη. Το σώμα μου μένει μόνο και η απόλυτη ευτυχία είναι προ των πυλών.

Σε έχω πείσει έτσι; Πραγματικά πίστεψες οτι έχω κανονίσει ένα..κάποιο ταξίδι και είμαι έτοιμος για αναχώρηση; Κι όμως, εγω θα ταξιδέψω. Μπορεί να μη χρειάζεται να κλείσω εισιτήρια, να μη μιλήσω με κανένα ταξιδιωτικό γκρουπ, να μην αγχωθώ να είμαι στην ώρα μου μήπως χάσω τη πτήση (ναι, με αεροπλάνο θα έφευγα.. γιατί η απόσταση μηδενίζει τις σκέψεις. Όσο πιο μακριά πας, τόσο πιο εύκολα ξεχνας) και να μη με νοιάζει αν θα έχω λεφτά γιατί αυτό το ταξίδι θα γίνει όπως ακριβώς το έχω φανταστεί. Χωρίς εξωτερικές παρεμβολές. Μια απόλυτα προσωποποιημένη και αυτεπάγγελτη αποχώρηση.. μια μεγαλοπρεπής φυγή.

Οι σχέσεις των ανθρώπων είναι σαν το τσίρκο. Περπατάμε όλοι σε ένα τεντωμένο σχοινί και ένα μικρό παραπάτημα σε φέρνει να κουτρουβαλάς στο δύχτι ασφαλείας που έχεις απο κάτω σου. Βέβαια, η πραγματικότητα απέχει παρασάγγας και η πτώση σίγουρα δεν είναι ήπια. Σε τσιμέντο σκας και μάλιστα τις περισσότερες φορές κι απο μεγάλο ύψος. Όσο πιο δεμένος είσαι με τον άλλο, τόσο πιο σφιχτά είστε κολλημένοι άρα τόσα περισσότερα και τα κομμάτια μόλις ακουμπήσεις το έδαφος. Εκεί που τη προηγούμενη μέρα (υπερβολή.. άντε, τον προηγούμενο μήνα για να είμαι και πιο ρεαλιστής) έλεγες σε αγαπώ και κοίταζες τον άνθρωπο σου μές τα μάτια και έβλεπες εσας, τώρα τον κοιτάς και βλέπεις το απόλυτο τίποτα.  Είναι τραγικό το πόσο εύκολα διαγράφουμε στιγμές, αναμνήσεις, αγγίγματα.. σε μια στιγμή του λεπτού. Τελικά το μυαλό είναι πολύ ύπουλο όργανο. Επιλέγει το πότε, τον ποιον, το που, το πώς και το γιατί, μετατρέποντάς σε, σε ένα ρομπότ που απλά διαγράφεις το υλικό που δε χρειάζεσαι πια και το πας στον κάδο ανακύκλωσης. Ή κι ακόμα χειρότερα, υπάρχουν και αυτοι που το πάνε ένα βήμα παραπέρα και πατάνε μαζι με το Delete και το Shift, για μόνιμη και οριστική διαγραφή.

Η καρδιά η κακομοίρα χτυπάει σαν τρελή, τροφοδοτεί τα πάντα στη λειτουργία της κι όμως είναι η πρώτη που θα πληγώσουμε. Είναι αυτή που θα σου πάρει το χέρι και θα σε κάνει να ψάξεις τις φωτογραφίες αυτες που ήσασταν μαζί και γελάγατε ευτυχισμένοι, είναι αυτή που θα σου φέρει στο μυαλό την ατάκα που πάντα σε έκανε να γελάσεις όταν ήσουν χάλια.. είναι αυτή που θα σου φέρει δάκρια στα μάτια όταν μυρίσεις το άρωμα που κάποτε το χαιρόσουν στα μαξιλάρια σου και όταν στους γύρω σου θα κοιτάς μόνο ζευγάρια χαρούμενα( κι ας είναι μόνο φίλοι).

Είσαι σίγουρος για την απόφαση σου? Ποτέ!! Κάθε φορά θα λες οτι μπορεί να ήταν καλύτερα αν τα είχες κάνει αλλιώς τα πράγματα όμως δεν είναι τυχαίο αυτό που λένε οτι καλύτερα να μετανιώνεις για κάτι που έκανες και όχι για αυτό που δείλιασες να τολμήσεις.

Η θέα έξω απο το μικροσκοπικό παράθυρο δε λέει και πολλά. Δε θα αργήσει όμως να αλλάξει ριζικά το τοπίο και όλα να φαίνονται μικροσκοπικά και ανούσια. Θα δεθείς, θα πάρεις μια βαθειά ανάσα και θα αφεθείς. Κάνει κρύο εδώ μέσα. Κάποιος να τους πει οτι κρυώνουμε . Δε θέλω να αρρωστήσω τώρα… τώρα ειδικά που έχω πράγματα να κάνω και να δω. Όταν πηγαίνεις σε άλλα μέρη, θέλεις να τα εξερευνησεις όλα, να σε πονέσουν τα πόδια σου απο το περπάτημα, να βγάλεις απίστευτες και τρελές φωτογραφίες..να τα ζήσεις όλα αυτα, με τον άνθρωπό σου. Την ώρα που σκεφτόμουν πόσο κρύο κάνει, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, το χρώμα του ουρανού άρχισε να φωτίζει ακόμα πιο έντονα και ο ήλιος έκανε την δυναμική εμφάνιση του. Ένιωσα μια ξαφνική ζεστασιά..

Ξεκίνησε απο το πόδι μου και έφτασε να μου ζεσταίνει όλη τη δεξια μου πλευρα. Ήταν ΑΥΤΗ.. και ήταν δίπλα μου. Εκεί, στη θέση του αεροπλάνου που μου αρέσει (γιατί σε όλα τα έργα σώζονται όσοι κάθονται στις τελευταιες θέσεις ), ακουμπισμένη πάνω μου, να έχει κανονίσει τα πάντα στην εντέλεια, να χουχουλιάζει στην αγκαλιά μου και να μου λέει οτι τελικά οι σχέσεις των ανθρώπων είναι πράγματι ένα τσίρκο.. ένα μεγάλο τσίρκο που πρέπει μόνιμα να σε κάνει να γελάς, να περνάς όμορφα και να μαθαίνεις να σηκώνεσαι όταν πέφτεις. Ο κλόυν θα βγεί, θα κάνει ακροβατικά, θα χορέψει..αλλά μπορει να πέσει και κάτω. Θα σε κοιτάξει, θα γελάσει, θα σηκωθεί και θα σου πει… Σου άρεσε? Μπορώ να το ξανακάνω!!

Αγάπα..ερωτεύσου..τσαλακώσου..δώσου..ζήσε..πέσε..σήκω…

Σου άρεσαν;;

Ξανακάντα!!!!

 

3 σκέψεις σχετικά με το “Chapter 3 (ΠΕΤΑ..ΚΙ ΟΠΟΥ ΣΕ ΠΑΕΙ)

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: