Chapter 2 (ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ..ΠΑΥΛΟΣ)

Κλείνεις τα μάτια και αφήνεσαι… αφήνεσαι σε αυτό το ντε μι σκοτάδι που δημιουργείται και προσπαθείς να συγκεντρωθείς. Να βρεις μια τελεία κάπου στο κέντρο..ένα αχανές φως κάπου εκεί στο βάθος..να μην ακούς τίποτα..να μη νιώθεις τίποτα..πάρα μόνο ένα απέραντο..ατελείωτο..μαύρο..αδυσώπητο..κενό.

 

Και τώρα θα μου πεις..είναι ανάγκη να κλείσω τα μάτια μου για να το αισθανθώ αυτό το κενό? Μπορεί να κάθομαι στη μέση ενός γηπέδου με όλες τις κερκίδες γεμάτες, ο κόσμος να φωνάζει σαν τρελός, να μυρίζει φρεσκοποτισμενο χορτάρι (αγαπώ αύτη τη μυρωδιά..θυμάμαι ότι αυτή μου η αγάπη με είχε οδηγήσει στα νιάτα μου να κυλιστώ στο γρασίδι και να καταλήξω να γίνομαι φίλος..κολλητός μη σου πω, με κάμπιες που μετα δε χρειάστηκε να κάτσω στον ήλιο..γιατί το δέρμα μου είχε γίνει κατακόκκινο, γεμάτο καντήλες..ένα θέαμα που προκάλεσε πολλές τσιρίδες σε ένα παιδάκι που έπαιζε πιο κάτω με το ποδήλατο του. Έπεσε όμως και πήρα το αίμα μου πίσω),ένα απαλό αεράκι να το αισθάνεσαι στο σβέρκο..τόσο που να μη σε ενοχλεί αλλά που θα σου προκαλούσε και την ανάγκη για έμπλαστρο την επόμενη μέρα..κι όμως..στη πραγματικότητα η θέα σου είναι άδειες καρέκλες, μια βοή που απλά σου βουλώνει ολοένα και πιο πολύ τα αφτιά και ένα δυνατό φως..ναι..φως αυτή τη φορά, όχι σκοτάδι. Το γεγονός ότι αισθάνεσαι μόνος σου δε σημαίνει απαραίτητα ότι βρίσκεσαι κάπου σκοτεινά. Ακόμα και στη πιο λαμπερή λιακάδα..κάποια λουλούδια δυσκολεύονται να φωτοσυνθεσουν γιατί δε τα φτάνουν οι ακτίνες της. Βρίσκουν τρόπο όμως και το κάνουν!!

 

Μόνος λοιπόν γιατί σου Αρέσει?

Μόνος γιατί το επέλεξες?

Μόνος γιατί οι συνθήκες σε οδήγησαν εκεί?

Μόνος γιατί δε σε καταλαβαίνουν?

Μόνος γιατί πολύ απλά… αυτό που ζητάνε οι άλλοι από σένα είναι μόνο ένα μέρος του εαυτού σου, κι αυτό τους κάνει ευτυχισμένους άρα σου μένει κ ένα άλλο που είναι…μόνο του.

 

Εξακολουθώ να κλείνω τα μάτια μου και αυτή η μόνιμη τελίτσα κάτω δεξιά έχει αρχίσει κ με ενοχλεί. Σκέφτηκα να συγκεντρωθώ εκεί αλλά όσο πάει το μάτι μου αυτή μετακινείται συνέχεια και πάει και κολλάει αλλού. Αυτή η διαδικασία γίνεται συνέχεια μέχρι που τελικά..χάνω αυτό το σημείο. Και τότε αντιλαμβάνεσαι ότι έτσι είναι κ η ζωή σου..

Κυνηγάς μια ζωή ένα στόχο..που κάθε φορά λόγω των δεδομένων που λαμβάνουν χώρα στη καθημερινότητα σου..κάπου το χάνεις, κάπου το βρίσκεις αλλά πάντα είναι εκεί…ή μήπως όχι? Μήπως τελικά ο στόχος που είχες θέσει, έχει μετατοπιστεί τόσο πολύ που τώρα πια δεν τον βλέπεις? Ξαφνιάζεσαι, τα χάνεις..πανικοβάλλεσαι! Εσύ έχεις μεγαλώσει με αρχές.. με όραμα να γίνεις κάποιος..έχεις δυνατότητες (το έλεγε καθαρά η δασκάλα μου στα θρησκευτικά στο δημοτικό κυρία Βούλα.. «αυτό το παιδί θα ξεχωρίσει και θα γίνει μεγάλος». Της καλάρεσε της μαμάς και το μετέφερε σε όλη τη γειτονιά και το συγγενολόι, ανάμεσα σε αυτούς και η θεία Σούλα. Η μόνη που ψάχνει στο ίντερνετ να βρει την οποιαδήποτε λύση στο οποιοδήποτε πρόβλημα που έχω..γιατί ακόμα πιστεύει ότι θα γίνω μεγάλος και τρανός..φτάνει να μην έχω κανένα εμπόδιο στο διάβα μου. Θα το καταστρέψει στο λεπτό). Μέχρι και στον καφέ το είδαν για σένα…μεγάλη πόρτα θα διαβείς, με φίδια να μπλέκονται σε κάθε σου βήμα. Όμως θα μπορέσεις να τα πατήσεις όλα και να ανέβεις! Κι όσο να πεις, εμείς οι Μικρασιάτες, τον καφέ τον έχουμε στα highlights μας!

 

Όλοι λοιπόν, έχουν κάτι να περιμένουν από σένα..τόσες προσδοκιες.τοσα όνειρα..δε πρέπει να απογοητεύσεις κανέναν. Ούτε τον ίδιο σου τον εαυτό πλέον! Σε έχουν πείσει ότι μπορείς να κάνεις αυτό που πιστεύουν για σένα..σε οδηγούν προς αυτό το σημείο και περιμένουν τον απόλυτο θρίαμβο.

 

Όμως εσύ είσαι ακόμα στο άδειο γήπεδο..με τις άδειες καρέκλες και την άδεια ψυχή πια. Δε μπορείς να ακούσεις ούτε να ακουστείς. Είσαι κωφάλαλος..και αυτό είναι που σε στοιχειώνει. Έχεις μάθει να μιλάς, να αντιδράς, να απαιτείς κ να διεκδικείς..

Που είναι ο δυναμισμός σου κακόμοιρο πλάσμα? Το να κοιτάς το χάος και να ονειροπολείς δε σε βγάζει πουθενά. Δράσε..Ενεργοποιήσου..Κοίτα εσένα και πως θα γεμίσεις και πάλι αυτό το στάδιο..όχι με κόσμο που απλά φωνάζει και βρίζει..οοοοχι,θα γεμίσεις αυτό το στάδιο με φωνές που σε εμψυχώνουν, σε δυναμώνουν..σε στηρίζουν και σε ανεβάζουν εκεί που έχεις βάλει το δικό σου πήχη..εκεί που το βάθρο δε το φτάνουν εύκολα οι άλλοι..εκεί που οι εχθροί σου φαίνονται μυρμήγκια μαζεμένα, έτοιμα να κατασπαράξουν και να πάρουν στο κρησφύγετο τους όλα τα αποφάγια…τα δικά σου αποφάγια όμως, οπότε δε σε νοιάζει. Αυτά ας τα πάρουν..αυτό τους αξίζει.

 

Με λίγα λόγια.. βρες αυτό που σε κάνει ευτυχισμένο, αυτό που σου ανοίγει τα μάτια σε ορίζοντες που δε φαντάστηκες ότι μπορείς να ταξιδέψεις..βρες τον άνθρωπο που θα τα δει αυτά και θα σε θαυμάζει τόσο..που θα τον ανεβάσεις στο ίδιο βάθρο.

 

Η κορυφή είναι ένας στόχος που όλοι θέλουμε να πετύχουμε…αλλά για να είσαι ευτυχισμένος εκεί ψηλά, οφείλεις να αφήσεις και λίγο χώρο σε κάποιον που αξίζει να είναι δίπλα σου. Καλή η μονάδα..αλλά καλύτερη η ομάδα, είπε κάποιος σε μια ταινία. Ακούγεται πολύ φιλοσοφημένο…και είναι, όμως η ταινία ήταν τσόντα!!

 

Κάτι ήξερε μάλλον…

3 σκέψεις σχετικά με το “Chapter 2 (ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ..ΠΑΥΛΟΣ)

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: